غدیر از دیدگاه اهل سنت صفحه 4

فصل پنجم : آداب و سنن غدیری .

امید داریم این تحقیق کوتاه , قطره ای از فیض اقیانوس غدیر را در خود جای داده باشد.

فصل اول : داستان غدیر

عید

اهل لغت ((عید)) را از مشتقات ماده ((عود)) می دانند, و عود به معنای بازگشت است بنابراین هر عید به پاس رجعتی برگزار می شود.

رجعت مکرر, متحرکی است که پس از گذشتن از قوس نزول رو به سوی بالا می کند و سیر صعودی خود را می آغازد چنانکه نوروز را به پاس بازگشت حیات به پیکر سرد طبیعت گرامی می داریم , حیاتی که در تطاول خزان به سردی می گراید, و در بیداد سرمای زمستان تا مرز نیستی پیش می رود تا آنجا که گویی هرگز نبوده است و آنگاه در قدوم باد بهار دوباره سر بر می کند و آهنگ صعود می نماید این رجعت را باید گرامی داشت , و این در توان مکتبی است که بیشترین بها را

به مظاهر مادی عالم طبیعت می دهد.

حال اگر بخواهیم این الگو را بر موازین مکتبی تطبیق کنیم که همه عالم را مقدمه وجود انسان و غایت آفرینش انسان را عبودیت می داند, باید عیدش را بزرگداشت رجعت حیات معنوی انسان بدانیم درچنین مکتبی نوروز انسان , روزی است که وی به خویش بازمی گردد و گمشده اش را درمی یابد, روزی که از درکات مادیت روی برتافته آهنگ درجات ملکوت می کند روزی که انسان توفیق می یابد نقاب خاکی از چهره جان پاک خود کنار زده روی به سوی خدا کند.

ماه مبارک رمضان موقعیتی است که سالک روزه دار توفیق می یابد با مقاومت در مقابل بادهای سرکش تعلقات , آتش عشق الهی را که در یخبندان مادیت , خموده شده دوباره روشن کند و مراقبت نماید تا زبانه کشیده تمام هستی اش را گرم , و ناخالصی های وجودش را ذوب کند, تا عبودیت ناب تجلی کند و غایت آفرینش محقق شود آنگاه عید ((فطر)) است .

حج نیز فرصتی دیگر است که حاجی پس از طی مراحل متعددی توفیق می یابد غیر دوست را درمسلخ منی به تیغ کشد, و جان در بند کشیده خویش را آزاد کرده پا به قوس صعودی حرکت انسانی گذارد, و به درجه بلند عبودیت بار یابد, آنگاه عید ((قربان )) است .