امام خمینی رحمه الله قیام کرد، او را به قیطریه بردند، ده ماه و نه روز آنجا بود. دوباره قیام کرد، به ترکیه تبعید کردند، مدتی هم به نجف تبعید کردند. دفعه ی سوم شاه گفت: من توبه کردم. امام فرمود: توبه ات پذیرفته نیست، ما قیام کردیم، باید قدرت را بگیریم. امام باقرعلیه ǙĘәĘǙŠفرمودند: «قتلاهم شهدا»؛ آنهایی که در این قتال شرکت کنند و کشته شوند، شهیدند. امام باقرعلیه السلام آنها را شهید اعلام کرده است.
کارهای مهم را آقای شرف الدین، میر حامد حسین و علامه امینی کردند، ما هم در بنیاد بین المللی غدیر می خواهیم غدیر را فرهنگ کنیم، می خواهیم غدیر را ببریم داخل بازار، داخل کارخانه. به مدرسه و دانشگاه ببریم. بعضی ها سرشان نمی شود، اطلاع ندارند، ولی می گویند: علی علیه السلام آقا است. شهرداری ها باید شهرها را مزین کنند. احادیثی که در منقبت مولا هست را، همه جا بنویسند، دیوارها و اتوبوس ها را بنویسند، قال رسول اللَّه: «النظر الی وجه علی عباده. من کنت مولاه، فهذا علی مولاه».
همان طور که اگر در مورد امام حسین علیه السلام این کار نمی شد، روز عاشورا برای آنها روز عروسی بود. حجّاج ملعون بنا داشت روز عاشورا را روز عقد و عروسی قرار بدهد. امّا شیعه قیام کرد، کار کردند و نگذاشتند. نه فقط عاشوراء و محرّم بلکه تمام دوازده ماه، زیر سیطره ی حسین بن علی علیهما السلام رفت.