گفتار هفتم
«خلافت»
«امامت؛ مقامی است، که خداوند ابراهیم خلیل علیه السلام را پس از رتبه پیغمبری و دوستی به آن ممتاز ساخت، این سوّمین رتبه و فضیلتی بود که خدا، خلیلش را بدان شرافت داد و نامش را برافراشت. چنان که فرمود: آن گاه که ابراهیم را پروردگارش به کلماتی آزمود، و چون همه را به پایان رساند، فرمود: من تو را، امامِ مردم خواهم ساخت «وَإِذِ ابْتَلی إِبْراهِیمَ رَبُّهُ بِکَلِماتٍ فَأَتَمَّهُنَّ قالَ إِنِّی جاعِلُکَ لِلنَّاسِ اِماماً» حضرت خلیل (سلام اللَّه علیه) از خرسندی گفت:، از نژادم نیز امام قرار بده؛ «قالَ لا یَنالُ عَهْدِی الظَّالِمِینَ» (1) خطاب رسید، عهد من به ستمکاران نمی رسد. این آیه امامتِ هر ظالمی را تا قیامت ردّ کرده و این مقام اختصاص به برگزیده گان امّت یافت.
سپس خداوند امامت را، ارجمند داشت و در نسل برگزیدگان پاک نهاد، فرمود: به ابراهیم و اسحق و فرزند
1- 71. سوره بقره،آیه 124.