گفتار دهم
«شهادت»
آخرین رمضانِ عمر مبارک، در سال چهلم هجرت. یک ماه رمضان دیگری داشتی، روش ات روش دیگری بود؛ این رمضان، از همه رمضان ها جدا بود. حالی دیگر داشتی. میفرمودی: چند روز دیگر باقی است؟ به نظرم گم کرده ای داشتی، دنبال او میگشتی. امّا در آن روزها نفاق و دورویی قومی لجوج، مرا سخت نگران می کرد. به یاد می آورم، جمله مبارک خاتم النبیین صلی الله علیه وآله را، که می فرمود: «لَا یُحِبُّکَ إِلَّا مُؤْمِنٌ تَقِیٌّ وَلَا یُبْغِضُکَ إِلَّا مُنَافِقٌ شَقِیٌّ» (1) مؤمن با تو دشمن نمی شود، منافق باتو دوست نمی شود.
و خود هم میفرمودی: «که شما را از مردم دو رو برحذر می دارم؛ زیرا آنها گمراه کننده می باشند، خود را به رنگ های گوناگون و حالت های مختلف در می آورند، دل هایشان بیمار است، ظاهرشان آراسته، در پنهانی راه می روند، نزد هر دلی
1- 101. عوالی الآلی، ج 4، ص 85 - اعلام الدین، ص 278.