ترجمه الغدیر - جلد 6 صفحه 212

" رفتند و در دل من از فراقشان سوزی گذاشتند که چون دوست رفت، آن سوز بماند. "

لله ایام السرور کانما

کانت لسرعه مرها احلاما

" چه خوش بود روزگار مسرت، گویا از گذشت شتابانش، رویائی بیش نبود. "

لو دام عیش رحمه لاخی هوی

لاقام لی ذاک السرور و داما

" اگر ازروی ترحم زندگی بر عاشقان دوام می یافت برای من هم آن سرور، پایدار می‌ماند. "

یا عیشنا المفقود خذ من عمرنا

عام و رد من الصبا ایاما

" ای عیش گمشده ما یکسال از عمر ما را برگیر و بجای آن، چند روز عشق بما باز ده. "

و از اوست:

ای کسی که آب، حکایت از رقت و لطافت اوکند و دلش به سختی سنگ است.

کاش بهره من، مانند بهره لباسهایت از بدن تو بود، ای بشر یگانه!

شگفتی نکنید از کهنگی جامه او، تکمه هایش بر ماه بسته شده است.

لا تعجبوا من بلا غلالته

قد زر ازراره علی القمر

" ابن طباطبا " بنابر طبق آنچه در " المجدی " است در اصفهان متولد شده و در آنجا به سال 332 ه برطبق آنچه در " معاهد التنصیص " است، وفات یافته است. از این رو آنچه در " نسمه السحر " آمده است که او در سال 322 ه به نقل معاهد، متولد شده، اشتباهی است ناشی از فهم کلام معاهد، آنجا که گوید: " تولدش در اصفهان و مرگش آنجا به سال 322 ه بود" آنگاه پنداشته سال 322 ه مربوط به ولادت اوست، چنانکه برخی از معاصرین‌این اشتباه را کرده اند، و این امر درست نیست، زیرا ابو علی رستمی، که‌ابن طباطبا اشعار فراوانی درباره اش دارد از رجال دوره (مقتدر بالله " است که به سال 320 ه کشته شد و در ایام او بود که رستمی در باروی