ترجمه الغدیر - جلد 6 صفحه 261

وزیر النبی المصطفی و وصیه

و مشبهه‌فی شمیه و ضرائب

و من قال فی یوم " الغدیر " محمد

و قد خاف من غدر العداه النواصب

اما اننی اولی بکم من‌نفوسکم

فقالوا: بلی قول المریب الموارب

فقال لهم: من کنت مولاه منکم

فهذا اخی مولاه بعدی و صاحبی

اطیعوه طرا فهو منی بمنزل

کهارون من موسی الکلیم المخاطب

پیرامون اشعار

عبد اله بن معتز عباسی‌متوفی به سال 296 ه از دشمنان سرسخت آل ابو طالب بود و در عیبجوئی و بدگوئی آنان که نشانه سوء باطن، و خبث طینت او بود کوشش می کرد. و بسیاری از اوقات آتش افشان کینه های خود را در قالب های شعری می ریخت و در نتیجه آن، قصائدی ساخت که زشتی وننگ او را جاودانه کرد. بسیاری از شعرا بر ابطال دلائل واهی او اشعاری سروده اند، از جمله: امیر ابو فراس‌که به زودی متذکر شرح حالش خواهیم شد. چیزی که هست او شخصیت خود را برتر از آن دانسته که در بحر شعری، و قافیه و وزن، با این مرد پلید موافقت کند، لذا اشعار طلائی و جاویدان خود را در قالب قصیده میمیه اش که بیاری علویان و حمله به دشمنانشان از عباسیان، برخاسته، ریخته است و در آن به رسوائیها و اباطیل بی حسابشان اشاره کرده است.

دیگری تمیم بن معد فاطمی متولد 237 ه متوفی 373 ه بر رد قصیده‌رائیه ابن معتز که مطلعش اینست:

ای ربع لال هندودار... گفته است. قصیده ردیه ابن معد با این شعر آغاز می شود: 1- علی که وزیر پیامبر مصطفی، و وصی اش، و شبیه او در اخلاق و مکارم است. و کسی که روز غدیر (خم) محمد (ص) در حالی که از خیانت دشمنان ناصبی اش می ترسید گفت: آیا من از جان شما به شما برترنیستم؟ با حال تردید و نیرنگ، گفتند: بلی. به آنها فرمود: هر آن‌کس از شما که من مولای اویم، این برادرم و دوستم بعد از من، مولای اوست. از او همه اطاعت کنند، نسبت او به مانند نسبت هارون به موسی کلیم‌طرف خطاب خداست.