ترجمه الغدیر - جلد 6 صفحه 299

5- لیس الرشید کموسی فی القیاس و لا

6- یا باعه الخمر کفوا عن مفاخرکم

7- صلی الاله علیهم کلما سجعت این قصیده معروف است به " شافیه ". از قصائد جاویدانی است که کلیه ماخذ همه‌آن، یا بخشی از آن را نقل کرده، یااشاره ای بدان کرده اند، قصیده ای است بین ادبا مشهور و متداول که هم شیعه، و هم فرق دیگر، از زمان سرودن سراینده اش امیر شمشیر و قلم، تا امروز محفوظ مانده و با روزگار، جاوید خواهد ماند، زیرا در آن لطف سخندانی، صفای فصاحت، حسن انسجام، نیروی استدلال، بلندی معنی و روانی الفاظ بهم پیوسته است. روزی که سراینده اش (امیر) آن را انشاد کرد، دستور داد پانصد شمشیر یا بیشتر ازآن از غلاف بیرون بکشند این قصیده درمقابل قصیده ابن سکره العباسی سروده شده و اول آن قصیده اینست:

بنی علی دعوا مقالتکم

لا ینقص الدر وضع من وضعه

امیر ابو فراس را قصیده هائیه ای است که اهل بیت را درآن مدح کرده و از غدیر یاد کرده است و آن قصیده اینست:

یوم بسفح الدار لا انساه

ادعی له دهری الذی اولاه

یوم عمرت العمر فیه بفتیه

من نورهم اخذ الزمان بهاه

فکان اوجههم ضیاء نهاره

و کان اوجههم نجوم دجاه

" من خاطره روزی که در پهنه خانه جذبه ای داشتم را در همه عمرم، از یاد نمی برم.

روزگاری بود که دوران عمر را با جوانی می گذراندم که زمانه جلوه خود را از فروغ آنان می گرفت.

گویا چهره هاشان پرتو روز را تشکیل می دادو گویا چهره هاشان ستاره تاریکیهای شب بود.

باریک اندام و خوش ترکیبی که در حسن استواری چون شاخ درخت، و