ترجمه الغدیر - جلد 6 صفحه 304

زمانش از نظر ادب، فضیلت جوانمردی، بزرگواری، عظمت، سخندانی و برازندگی، دلیری و شجاعت بود. شعرش نامدار، و با زیبائی و ظرافتش، روانی، فصاحت، شیرینی، بلند سخنی و متانت همه را با هم جمع کرده و در این زمینه به شهرت پیوسته است. در اشعار او طبع شاداب و بلندی‌مقام و عزت پادشاهی نهفته و این خصال‌در هیچ شاعری در عبد الله بن معتز و ابو فراس جمع نشده و سخنشناسان و نقالان کلام، ابو فراس را برتر از ابن معتز خوانده اند.

صاحب بن عباد می گفت: بدء الشعر بملک و ختم بملک " شعر از پادشاهی آغاز، و به پادشاهی دیگر پایان پذیرفت " یعنی امرء القیس و ابو فراس و متنبی به تقدم و برازندگی او گواهی می داد و از او حمایت می کرد و مایل نبود در مسابقه با او شرکت کند و در مقابله با او شعر سراید و اینکه او را مدح نگفته و افراد پائین تر از او، از آل‌حمدان را ستوده است، نه از روی غفلت‌یا اخلال در کار او بود، بلکه برای هیبت و عظمت او بوده است. سیف الدوله از محسنات ابی فراس بسیار خوشش می آمد، و او را با احترام و تجلیل از سایرین، مشخص می ساخت و اورا برای خود برگزیده، در جنگها همراه خود می برد و در کارهایش او راجانشین خود می ساخت. و ابو فراس در مکاتباتی که با او داشت بر او مروارید گران قدر می پاشید و حق بزرگی او را رعایت کرده، آداب شمشیرو قلم هر دو را در خدمتش بجای می گذارد.

در تعقیب تعریفهای ثعالبی از او، شرح حال او را ابن عساکر در تاریخش 440:2 و ابن شهر اشوب در معالم العلماء ابن اثیر در کامل 194:8، ابن خلکان در تاریخش 138:1، ابو الفداء در تاریخش 142، یافعی در مرآه الجنان 369:2 و مولفان: شذرات الذهب 24:3، مجالس‌المومنین 411، ریاض العلما، امل الامل 366، منتهی المقال 349، ریاض‌الجنه فی الروضه الخامسه، دائره المعارف بستانی 300:2، دائره المعارف فرید وجدی 150:7 روضات الجنات 206، قاموس الاعلام زرکلی 202:1، کشف الظنون 502:1، تاریخ آداب اللغه 241:2، الشیعه و فنون الاسلام 107، معجم المطبوعات، دائره المعارف الاسلامیه 387:1، ومطالب پراکنده