ترجمه الغدیر - جلد 8 صفحه 219

پشیمان و نادم کیست؟

- کجا مانند علی توان یافت که در پهنه نبرد، پیشتاز و مردافکن بود.

- کجا مانند علی توان یافت که از وفور دانش صلای " سلونی "بر زد:

- ایها الناس در سینه دانشی وافر دارم که ازمصطفی به ارث بردم.

- از راه آسمانها بپرسید که آسمانها را بهتر از زمین شناسایم.

- اگر حجاب از چهره غیب برگشایند، بر دانش و یقینم نفزایند.

- آیات فضل و دانشش چه فراوان. کرامت ویژه اش، نه قابل کتمان.

- هر آنکه پرونده اعمال خود با کار نیک بندد، من با مهر و ولای او بندم.

- بار خدایا. بال محمدت سوگند: اختران هدایت در تاریکی جهالت.

- به " مهدی موعود " از خاندان احمد. و نیاکان فرزانه اش هادی و رهبر.

- بر این چاکر جان نثارشان " عودی " رحمت آر. ببخش و بیامرز.

- از گناهانش بخوبی در گذر، آن روز که دروزخ شعله بر کشد.

- با مهر و عطوفت بر او منت گزار، منت‌تو خود کرامت است.

- اگر بزهکاریم عظیم است، مغفرت و آمرزشت از آن عظیم تر.

- اگر چکامه ام با یاد معشوق آغاز گشت، اینک با ثنای ستارگان روشن ختم شد.

چکامه دیگری دارد که حدیث غدیر را یاد کرده و آنرا نص بر امامت و خلافت‌علی من داند، قصیده، 57 بیت است، چنین شروع می شود:

بفنا الغری و فی عراض العلقم

تمحی الذنوبی عن المسیی‌ء المجرم

- در بارگاه " غری " و ناحیه " علقمی " گناه تبهکاران و بزهکاران پاک شود.

- آنجا مزار وصی است، و اینجا تربت حسین، لختی درنگ کن و سلام بر گو.

- حسین در کنار فرات با لب تشنه شهید شد، پدرش در کوفه محاسن با خون خضاب کرد.

- قافله سالار حج که صلای سفر زند، پرهیزکار مسلمان جانب این دو مزار پوید.