ترجمه الغدیر - جلد 12 صفحه 365

و حالی که آنها را از برای نقال هاداستانی قرار داد،

27- ای نفس اگر دارای شانس فراوان باشی هر آینه عقلت‌تو را از زشتی ها باز می دارد،

28-و درک می کنی که کی تو را از عدم به وجود آورد و کی تو را بیافرید،

29- و سپاس گذاری می نمودی منتی که بر تو نهاده و نعمتهائی که مولایت بتو انعام نموده است،

30- بتو ارزانی داشته دوستی محمد (ص) بهترین مخلوقین و وصیش را، چه نعمت نیکوئی ارزانی داشته است،

31- بجنان‌تو سوگند این دو این را در دنیا بیاموختند و در آخرت راهنما تو می باشند،

32- این دو برای تو امانند در روز رستاخیز و به دادت می رسند هنگامی که دادرسی نداری،

33- هنگامی که صحایف اعمالت در قیامت گشوده گردد اینان عیوبت را پنهان می کنند چون پرده از روی کارهایت برداشته شود،

34- چون بر پل صراط بایستی این دو تو را رهبری می کنند ولذا پایت نمی لرزد،

35- و چون نزد بهشت برسی این دو تو را به بهشت بشارت می دهند و چه نیکو بشارتی است،

36- این پیامبر گرامی خدا بس است برای تو در روز واپسین روز حساب و هنگامی که دوست از تو روی برگرداند،

37- و وصی این پیامبر ابو الحسن تو را سیراب می کند هنگامی بسوی او تشنه‌می روی،