ترجمه الغدیر - جلد 19 صفحه 175

نماید و این اتهام را به زبان آورد. همین روایت معروف رجال سند خویش است و خردمند به هیچ وجه به کسانی که چنین دروغی روایت و نقل کرده اند اعتماد نخواهد کرد. اکنون اشاره ای به راویان مذکور می نمائیم:

الف- ابو طالب عشاری- محمد بن علی بن فتح:

ذهبی در " میزان الاعتدال " روایاتی از او ذکر کرده و آنها را جعلی خوانده است و گفته: خدا روی جاعلش را سیاه کند. و محدثان بغداد را باید نکوهش کرد که گذاشته اند عشاری چنین اباطیلی را روایت کند. همچنین پس از ذکر این که خطیب بغدادی‌او را " ثقه " شمرده می گوید: حجت نیست.

ب- ابو الحسن بردعی:

خطیب بغدادی می نویسد: از او حدیث نوشته ام و روایاتش قابل تامل و تردید است هر چند مقدار زیادی روایت ننموده است.

ج- ابو الحبیش فقیه:

مجهولی است که او را نشناخته اند.

د- صدقه:

مجهولی است که از او به نیکی یاد نگشته و نه نیکرفتاری.

ه- عمر بن لیث:

مجهولی ناشناس است.

و- محمد بن جعفر که همان مدائنی است.

احمد درباره اش می گوید: از او حدیث شنیده، اما هرگز روایت نکرده ام و هرگز چیزی از او روایت نخواهم کرد. عقیلی وی را در ردیف راویان " ضعیف "آورده و نظر احمد حنبل را درباره اش نوشته است. ابن قانع می گوید: " ضعیف " است. ابن عبد البر می گوید:به نزد اساتید علم حدیث، " قوی " شمرده نمی شود.