ترجمه الغدیر - جلد 21 صفحه 94

دو تن حضرمی و کشته شدن آنها به گناه تشیع

" نسابه ابو جعفر محمد بن حبیب بغدادی " متوفی 245 در کتاب خود بنام " المحبر " ص 479 نقل کرده است: " زیاد بن ابیه، مسلم بن زیمر و عبدالله بن نجی را - که هر دو حضر می بودند - در کوفه بر بالای خانه شان بردار کشید و چند روز به همان حال بالای دار ماندند و گناهشان این بود که هر دو شیعه بودند.

این امر به فرمان معاویه صورت گرفت و حسسین بن علی رضی الله عنهما در نامه خود به معاویه‌در این مورد نوشت: آیا تو نبود که حجر و آن دو نفر حضر می را - که پسر سمیه درباره آنها بر تو نوشت که اینان بر آیین علی و فرمانبر او باشد او را بکش و نابود گردان؟ و او هم آنها را کشت و فرمان ترا امتثال کرد.

آیین علی و آیین پسر عمویش، همان دینی که پدرت بر آن تمثل می کرد و آنرا بیان می نمود، و تو در جایگاه او نشسته ای. و هر گاه این آیین نبود بزرگترین شرف تو و پدرت این می بود که هر سال دوبار باید کوچ می کردید و بواسطه ما خاندان بود که خداوند مشقت آن دو رحلت، را از شما برداشت ".

" امینی " می نویسد: ای پیروان دین خدا، با من بیائید، و ببینید که آیا