ترجمه الغدیر - جلد 22 صفحه 131

باز در معاجم و کتب ادبی(ازجمله: سلافه العصر ص 300(، ابیاتی‌به شیخ بهائی نسبت داده شده، که از آن جمله است.

یعنی: " هرگز جامه ژنده و وصله دار کسی، شلوار او که کوتاه تر از استخوان کف پا است، ترا نفریبد، و پیشانی که در آن نشان‌عبادت بچشم می خورد، ترا گول نزند، بلکه در پیشگاه پول و دینار، اشخاص را بیازمای که آیا پرهیزگارند یا گمراه می باشند ".

انتساب این ابیات‌بر شیخ بهائی به نظر درست نمی آید، چرا که غزالی که پیش از شیخ بهائی بسال 447 وفات یافته، در احیاء العلوم خود) 2:73(این ابیات را به یکی از شاعران نسبت داده است.

و سید در " السلافه " این ابیات را از شیخ بهائی دانسته است:

یعنی: سوگندبر آن خدایی که دندانهای تو را وسیله‌شکنجه من قرار داده، و هر آنچه چشمان تو می گوید، دلم پاسخ آنرا آماده دارد.

و این ابیات نیز از " صوری " سابق الذکر است. و خود شیخ بهائی، این ابیات را از صنوبری دانسته است(رجوع شود به ج 4 ص 229 الغدیر طبع 2).

تولد شیخ

شیخ بحرانی، در لولوه البحرین ص 20، و شیخ میرزا حیدر علی اصفهانی در اجازه خود، و چندین نفر از اصحاب‌ما، تولد شیخ بهائی را در بعلبک و در غروب پنجشنبه، سیزده روز مانده به پایان محرم سال 953 دانسته اند و سید مدنی در " سلافه العصر " می نویسد: " تولد او در غروب آفتاب روزچهار شنبه سیزده روز مانده به آخر ذی‌الحجه بسال 953 روی داده است " و همین سخن را محبی در " خلاصه الاثر "آورده است، اما روایت معتبر در این باره، نوشته ای است که صاحب " ریاض العلماء " در نامه خطی پدر بزرگوار شیخ بهائی یعنی شیخ حسین در شرح حال شیخ بهائی ملاحظه کرده، و در آن چنین نوشته است: