ترجمه الغدیر - جلد 22 صفحه 151

ترجمه بوده است، و شرح حالش را در(شهداء الفضیله) می توانید مطالعه بکنید و ملا محمد باقر پسر محمد مومن‌خراسانی سبزواری، در گذشته بسال 1090 از شاعر بزرگوار ما و بموجب اجازه ای که به ملا محمد شفیع داده است) روایت می کند.

و شیخ‌جعفر پسر کمال الدین بحرانی در گذشته‌بسال 1091.

و سید احمد نظام الدین، در گذشته بسال 1086 پدر سید علی خان مدنی صاحب(السلافه) مطابق نوشته روضات الجنات ص 413.

بطور کلی هر جادر کتابهای شرح حال، از شاعر گرانمایه ما- نور الدین مطلبی بیابی، خواهی دید که همه با جمله های احترام آمیز و با بیان آگنده از ستایش از او یاد کرده اند، و او را از چهره های دین و دانش معرفی کرده اند. سید بزرگوار ما صدر الدین مدنی‌در " سلافه العصر " ص 302، از او چنین یاد می کند:

او کوهی از دانش، و بازوی دین و ایمان، و مالک زمام تالیف، و تصنیف، و فردی بود که در روایت و درایت تبحر داشت. در میان سپاه مکارم، بلندترین پرچم را بدست‌او می دیدید. و فضیلتی داشت که هر پژوهنده ای از آن بهره می گرفت و گویی ماه در مقدم او می تابید، و ابر بارنده از کرمش عرق شرم می ریخت. اخلاقش چیزی بود که بزرگان را می آراست، و صوت وصیتش در سحر کاری و مهارت، همه جا فراگیر بود.

فسار مسیر الشمس فی کل بلده

وهب هبوب الریح فی البر و البحر

یعنی: همچون آفتاب، در هر شهری می تابید. همچون باد، بر خشگی