ترجمه الغدیر - جلد 22 صفحه 167

قاضی شرف الدین

اشاره

در گذشته بسال 1079

- هر گاه دیدگان ما می دانست که‌چه خواهد دید، هرگز خود را به مخاطره نمی انداخت.

- نادانی و هوس تا جایی است که شب دیجور را به صبح بیداری برساند، اما عشق چیزی است که پایان ندارد.

- ای دوست، آنکه یار خود را از پایان امور نترساند، دوست واقعی نیست.

- این پاکیزگی جان، آنروز آشکار می شود که جانها از تن پرواز گیرد و عقلها برتابد و خونها ریزد.

- آنجا که آهون آرمیده اند و هوای دیدار بر می انگیزند، خردمندان‌را به اختلاف و نفاق می اندازد.

- از این آهوان و دلبران ظاهر دوری کن، چرا که در دوستی و مهر پایبند میثاق و پیمان نیستند.

- اینان(معشوقان حقیقی) همچون ماه، آنجا که‌به اوج تابندگی برسند، سرانجام به افول نمی گرایند.

- در شادابی، شاخه های درخت را مانند، لکن زیبایی ذاتی دارند، اما شاخه ها با برگها زیور می یابند.