ترجمه الغدیر - جلد 22 صفحه 175

حدیث غدیر را در کلام خود آورده و آنرا " ورطات القاله " نامیده‌و شکوک وارده را برشمرده، و از این‌رو است که او را در شمار شاعران غدیر محسوب داشتیم.

شرح حال شاعر

سید شهاب الدین احمد پسر ناصر پسر حوزی پسر لاوی حیدر پسر محمد مهدی(که در شعبان 844 وفات یافته) و او پسر فلاح پسر مهدی پسر محمد و او پسراحمد پسر علی پسر محمد پسر احمد پسر رضا پسر ابراهیم پسر هبت الله پسر طیب پسر احمد پسر محمد پسر قاسم پسر محمد ابی الفخاز پسر ابو علی نعمت الله پسر عبد الله پسر ابو عبد الله جعفر اسود ملقب به ارتفاح و او پسر موسی پسر محمد پسر ابو جعفر عبد الله‌عولکانی هویزی و او پسر امام موسی کاظم علیه السلام است.

این شاعر از تواناترین شاعران خاندان پیغمبر علیهم السلام است. شعرش الفاظ استوار و معانی نغز داشته است. سید ضامن بن شدقم در " تحفه الازهار " ج 3 می نویسد: او سیدی بزرگوار دارای اخلاق نیکو و تبار والا، و مردی فصیح و ادیب بوده. سپس بخشی از اشعارش را ذکر می کند. صاحب " تاریخ‌آداب اللغه العربیه " در ج 3 ص 280 می گوید: در رقت شعری مشهور بود. وبستانی در دائره المعارف ج 10 ص 589 نوشته است که: او از بزرگان قرن یازدهم بوده که بسال 1082 وفات یافته، شعرش رقیق و از سجع استوار بر خوردار بوده. و از نمونه شعرش اینست:

" ماه تابانی دارم که از دست من رفته، و من جان خود را فدای نقطه سیاه خالش می کنم.