ترجمه الغدیر - جلد 22 صفحه 198

دلیل رفعت شان علی اگر خواهی

به این کلام دمی گوش خویشتن می دار

چه خواست مادرش ازبهر زادنش جائی

درون خانه خاصش بداد جا ستار

پس آن مطهره با احترام داخل شد

در آن مقام مقدس بزاد مریم‌وار

برون چه خواست که آید پس از چهارروز

ندا شنید که [نامش برو علی بگذار]

فدای نام چنین زاده ای بود جانم

چنین امام گزینید یا اولی الابصار

از رباعیات اوست.

ای مانده ز کعبه محبت مهجور

افتاده‌ز راه مهر صد منزل دور

با حب عمر، دم مزن از مهر نبی

کی جمع توان نمود با ظلمت نور

بما رسیده حدیث صحیح مصطفوی

که هست بعد پیمبر امام‌هشت و چهار

کسی نکرده ز امت بدین حدیث عمل

بغیر پیرو آل و ائمه اطهار

ای طالب علم دین ز من گیر خبر

تا چند دوی در بدر ای خسته جگر

خود را برسان به شهر علم ای غافل

شو داخل آن شهر، و لیکن از در

نبی چون وارد خم گشت بر سر منبر

خلیفه کرد علی را به گفته جبار

نهاد بر سر او تاج وال من والاه

ز امتش بگرفت از برای او قرار

و لیک آنکه به بخبخ نمود تهنیتش

بکرد از پی اقرار خویشتن انکار

فتاد بر سر حارث ز غیب سنگ قضا

چه گشت منکر نص غدیر، آن غدار

از رباعیات او:

از دوری راه خویشتن یادکن

آماده ز بهر سفرت زادی کن