ترجمه الغدیر - جلد 22 صفحه 203

به صفت زهد و تقوی و صلاح بود، تا جائی که درباره او گفته اند: در زهد و پارسائی و بی اعتنایی به دنیا، به حدی بود که دست به هیچ دینار و درهمی‌نزده بود، و هر کاری که در طول روز انجام می داد، یادداشت می کرد و شب‌هنگام آنها را از نظر می گذرانید. هر گاه اعمال شایسته بود، خود را سپاس می گفت، و چنانچه جز آن بود، استغفار می کرد، و از خذا آمرزش می خواست. و هیچیک از خدمتکاران را در حرم تادیب نمی کرد.

شرح حال شاعر

قاضی جمال الدین پسر محمد پسر حسن پسر دراز مکی، از مردان خوش‌گفتار و زبان گویای فضیلت است. او از معاریف سخن و مشاهیر شعر، و از بزرگان قضات بود.

سید علی خان در " سلافه العصر " ص 107، شرح حال او راآورده، و از وی به نیکی یاد کرده نوشته است:

او جمال دانش و معرفت، و مردی پرهیزگار بود. سایه علم و کمال را، با طراوت تمام گسترده، و ماه و خورشید فضلش، همه جا را روشن کرده بود. دریایی از علم بود که همواره موج می زد. و آوزاه دانشش درهمه جا پیچیده، و در هر سرزمینی یاد و نامش گسترده بود.

اخبار علم وکمالش را سواران بهر سو می بردند، وآوازه دانشش در هر مکان و سرزمینی طنین می افکند. پایه ادب او را هیچ‌ادیب ماهر نرسیده بود، و هیچ آگاه با فضلی به ژرفای دانشش راه نیافته بود. زیورهای بلاغت، از حصار استوارسخنش می بارید. و در پیشانی براعت وبر تری، نشان تفوق او اثر میگذاشت. بهنگام نثر، مروارید برشته کشیده شده، به پایگاه آن نمی رسید، و گوهر بسلک کشیده، در برابر نظمش بی مقدار بود. حسن خطش، خد و عذار