ترجمه الغدیر - جلد 22 صفحه 217

(تمام این قصیده، 453 بیت است).

و باز قصاید زیر در مدح علی علیه السلام ازاو بجای مانده است، قصایدی که صدر وعجز ابیات آن، هر دو با یکی از حروف‌هجا آراسته می شود، و 29 قصیده بدین‌منوال از او بیادگار مانده، که هر قصیده 29 بیت دارد، و این قصاید را به " مهور الحور " موسوم داشته که همه در مدح امیر مومنان علیه السلام است:

- مهر و دوستی، علی علیه السلام را است. و هیچ کسی نیست، که با برادری او بجز علی علیه السلام‌از ستم رهایت کند.

- و بهنگام مرگ دوستان، اوست که حاضر می شود، و بی‌حضور او دوستارانش طعم مرگ را نمی چشند.

در ادامه ابیات به این بیتها می رسد:

پروردگار عالمیان، دلهای مارا به مهر کسی هدایت کرده، که اگر او نبود، هرگز مخلوقات را نمی آفرید.

- او یگانه گوهری است، که به بر ترین مقامات پیامبران، جز او کسی نرسیده است.

- او هلالی بود که رشد یافت، و اندک اندک- همچون ماه چهارده شبه- با چهره خود، آفاق کرامت و بزرگواری را درخشان ساخت.

- این دو وجود گرامی- یعنی محمد و آن نخستین کسی که نخست بار فرمان او را لبیک گفت، صلی الله علیهما و آلهما- علت آفرینش اند.

- اختران آسمان، اوج گرفتند، تا مگر به آستان او برسند. سرانجام در فروردین مرحله. از خانه او قرار گرفتند!

- آیا بهترین‌پیامبران، کسی جز او را بمقام کمال و برادری خویش برگزید؟