ترجمه الغدیر - جلد 22 صفحه 273

- و آهنگ بوسیدن آستان امام و پیشوایی پرهیز کار نیکو سرشت نما.

- امامی که پیشوای مخلوقات، و تجلی تقیو و فضیلت، و پرچم هدایت، و جامع همه مکارم و کمالات است.

- از نسل جوانمردان بزرگوار پر جلال شکوهمند.

- چندان که گویی دریا است، اما دریایی که آغاز و انجامش، همه‌شیرین و خوشگوار است.

- آنجا که رسیدی، بگو: سلام بر تو باد، ای پناهگاه و نجاتبخش هر کس که بر سرای تو وارد می شود.

- جایی که اقامتگاه‌ستمدیدگان، و پناهگاه واردان است.

- ای آیت خدا، که هر منکری را به اظهار عجز و ناتوانی وا می داری!

- ای حجت کبری، که نزدیکان و دوران را، همه بهره مند می سازی.

- هر گاه تو نبودی، نه رسد و سعادت آشکار می شد، و نه گمراهان هدایت می یافتند،

- و نه هرگز، آتش ضلالت فرو مینشست، هرگز.

- هر گاه تو نبودی، پایه ها دین ویران می شد، و درهم می ریخت.

- و هم و اندیشه متفکران، درباره توحیران است، و در تفسیر کمالات تو، عقیده ها گونه گون.

- هر که بر تو اقتدا کند- اگر چه در دره های ضلالت‌سقوط کرده باشد. روی هدایت می بیند.

- ای امامی که با نام تو و ببرکت تو، خود را از هر شیطان سرکشی نگاه‌می داریم.

- و آنگاه که به خاک سپرده می شویم، و روی از روی روزگاربر می تابیم بر تو پناه می آوریم.