ترجمه الغدیر - جلد 22 صفحه 275

مولی مسیحای فسوی

اشاره

متولد 1037 متوفی 1127

- از آن هنگام، که نزدیکان و یارانم از من جدا گشته اند، روی خوشی ندیده ام. ای دوستان، با نابود کردنم از این درد و رنج نجاتم دهید.

قصیده، با این مطلع آغاز می شود، و شاعر در آن‌می گوید:

- فضل و برتری و کمال و دانشم، همه دست بدست داده، و مایه حرمان من شده اند.

- هر گاه روزگار، اوراق شعر مرا ورق زند، همه را همچون آیات لقمان و اشعار حسان خواهد دید.

- آن دستی را که- در جود و احسان- از باران پیشدستی داشت، برگردانم بسته است.

- روزگار، قامت‌چون الفم را، همچون نونی خمیده کرده، و ایران را بر من، آتشگاه و نیران‌گردانده است.

- دیگر آرزوی بالا رفتن به ابر ندارم، ابری که نمی بارد، و هوس ماندن در زمینی که مرا نمی نوازد، ندارم.

- چه کسی پیام مرا به باد شمال می رساند؟ بادی که از من می گذرد، و احوالم را می بیند، و فراموش می کند.