ترجمه الغدیر - جلد 22 صفحه 280

- با صفای‌عشق خود، همه عشاق را زنده کردی، ای امامی که جان و دین و ایمانم در راه تو فدا باد،

- تا آنگاه که باران لطف تو جاری است، و تا آنگاه که شب و روز و آفتاب و ماه در گرد شند.

تمام این قصیده که 91بیت است، تماما در جلد دوم کتاب " الرائق " تالیف علامه سید احمد عطا ذکر شده، و هم چنین 89 بیت آن در ص 197 کتاب نجوم السماء، و بخشی از آن‌هم در کتاب " فارسنامه ناصری " ج 230: 2، و تعدادی از ابیاتش در حاشیه نهج البلاغه طبع ایران 1310 آمده است.

علامه سید محمد حسین شهرستانی، مخمسی به اقتفای از این قصیده در چهل‌و یک بیت، بسال 1315 سروده، که بیت‌یازدهم چنین شرع می شود:

- لشگر اندوه، در ایران بر من هجوم آورده، و همه شبها از اندوه فراق در اضظطرابم.

- یاد آن پیشوایی که در سرزمین کوفه آرمیده، مرا در تب و تاب داشته، باد شمال کجا است که پیام مرا بدو رساند؟

- این بادی که از من می گذرد، و مرا بفراموشی می سپارد، پیام این شیفته و عاشق را بدان سر زمین ببرد؟

- بسوی آن کسی که خدا طینت او را پاک آفریده، و پیامبر برگزیده اش صلی الله علیه و اله بر شیعیانش مژده داده است.

- به‌آستان کسی که مشمول محبت ذوی القربی است، محبتی که از سوی خدا بر هر که خدا را می پرستد، واجب آمده است.

- بر همه آفریدگان، از جن و انس، مهرش واجب شده است.