ترجمه الغدیر - جلد 22 صفحه 290

را در جهان پراکند.

- دختران شاخ، با جنبش نسیم، به رقص و پایکوبی برخاستند.

- و برگ درختان، همچون خوانندگانی بر فراز مسند شاخساران، سرود بی مانند سر دادند.

- و سایه درختان که بر روی جویباران می خزد، گویی رخ نیکوان را در گونه جویباران رقم زده است.

- پس بشتاب، که باده اندوه گسار بنوشیم، و هرگز پی بهانه‌و عذر مگرد.

- باده تازه و مسرت بخشی که حبایهایش، گوئیا دستبند ساق‌سیمبران است.

- یا مانند حروفی است که بدست مرد برجسته ای همچون " ابن بشاره " بخوبی و زیبایی نوشته شده است.

- در خطوط چهره اش، آب خوشرویی همواره جاری است. و اما در پیش دشمنان، آتش قهرش شعله می کشد.

- سروری که در افق مکارم، همچون ماه‌می تابد و گره بر ابروان نمی آورد.

- با شادی و خوشرویی، آرزوی آرزومندان و دوستان را بر می آورد، و با آن هر، آرزوی دشمنان را می گذارد.

- رادمردی خردمند، که مادر فضایل، چنو در روزگاران نزاده است.

- هوشمندی که انگشتان هنرمندش، پرده از رخ عروس معانی برداشته است.

- اما دریغا که گردش روزگار، آرزومندان جوارش را از نزدیکی به او بازداشته است.

- نعمتهایی در وجود او هست، که همچون باران پر برکتی- بی آنکه