ترجمه الغدیر - جلد 22 صفحه 312

به یادگار نهاده، که اینک نمونه هایی از آن آورده می شود:

- ای ساکنان " حی "، آن وفاداری گذشتگان کجا است؟ ای کاش می‌دانستم که چه جفایی بر ما می رود.

دلی از آتش خانمانسوز عشق، تفته دارم، و مژگانی خونبار.

- هر آن گاهی که قلمرو شما برقی درخشیدن گیرد، یا بلبلی بر شاخساران نغمه آغازد،

- اشک از دیدگانم سرازیر می شود، وناله دل به یاد آن روزهای از دست رفته و سوک بزرگ سر می دهم.

- ای کسی که مرا بداشتن این عشق ملامت می‌کنی، مرا از این سرزنش رها کن، که‌نتیجه آن، ترغیب بیشتر خواهد بود.

- آنان، امید من هستند، خواه با من‌باشند، یا از من دوری گزینند، نیکی‌کنند یا بد کنند.

- آنان، آن باده را، که خدا از ازل در پیمانه ریخته، بر من متجلی ساخته اند.

- این باده ای ازلی بوده، نه باده انگوری که از تاک گرفته می شود.

- جلوه حسنی که از این باده برخاسته، همه یاران را به سجده افکنده است.

- پیش‌از چشیدن این باده، همه، مستان آن بودیم. و زبان، اشاره نارسایی از این مستی دارد.

- آنگاه، از روی زمین رفتند، لکن این فنای آنها، عین بقا بوده است.

- آن سروران، همه پیشوایان من بودند، و آیا این ندای این عاشق، بر آن دور افتادگان نفعی دارد؟

- روزگاری من در کنار آنها بودم، اما زمانه مرا از آنان دور ساخت.