ترجمه الغدیر - جلد 22 صفحه 38

در باب امامت و وجوب طاعت، نص و روشن و معتبری است که عقل سلیم، نادرستی تاویل در آن را اثبات‌می کند، چنانکه حال و مقام حدیث هم آن را قبول ندارد، آنجا که پیغمبر فرمود: آیا من بر شما از نفسهایتان اولی و برتر نیستم؟ و معنی این عبارت، بعد از نزول آیه " یا ایها الرسول.. "، و نظایر آن کاملا روشن‌است. و اصحاب تاویل از معنی این شعرابو الطیب غفلت کرده اند که گفت:

- فرض کن که من بگویم این صبحگاه روشن، شب است. آیا با این گفته، عالمیان از پرتو روز محروم می مانند؟

شرح حال شاعر

عز الدین شیخ حسین پسر عبد الصمد شمس الدین محمد و او پسر زین الدین علی و او پسر بدر الدین حسن و او پسر صالح بن اسماعیل حارثی همدانی عاملی جبعی است. این شاعر از روزگار حضرت علی علیه السلام در خانواده ای که بواسطه ولای‌خاندان عترت و عصمت به شرافت و مجد موصوف بوده، پرورش یافته است. و بی‌جهت نیست که امیر مومنان علی علیه السلام، به جد اعلای این شاعر یعنی حارث بن عبد الله اعور همدانی خارفی بهنگام وفاتش، عقیده و ایمان درستش را تصدیق کرده و ولا و محبتش را بشارت داده است. شاعر مورد ترجمه ما، مراتب انتسابش را به این دوستار علی(همدانی) در نامه ای که به سلطان شاه طهماسب بسال 968 بخط خودش‌نوشته، یاد کرده است، و همین معنی را در اجازه ای که به شاگردش شیخ رشید الدین پسر شیخ ابراهیم اصفهانی، بتاریخ نوزدهم جمادی الاولی 971 نوشته، و نیز در ضمن اجازه ای که- به نقل از مستدرک الاجازات