ترجمه الغدیر - جلد 22 صفحه 55

گفته اند.

شاعر مورد ترجمه ما، قصیده‌ای دارد در مدح رسول بزرگوار و خلیفه‌او صدیق اکبر(صلوات الله علیهما و آلهما)، به مطلع:(

الولو نظم ثغر منک مبتسم

ام نرجس؟ ام اقاح فی صفی بشم

این مروارید دندانهای برشته کشیده تست که لبخند می زند، یا نرگس‌و یا گل با بونه در کنار درخت خوشبوی‌است.

و این قصیده بسیار مفصلی است که 129 بیت را در بر می گیرد، و صاحب اعیان بر 69 بیت آن دسترسی پیداکرده، و پنداشته که تمام قصیده است، و گفته است: قصیده او شامل 69 بیت است و آنگاه تعدادی از آن ابیات را ذکر کرده است.

از جمله اشعار این شاعر این ابیات است:

- هیچ گل را نبوئیدم، مگر آنکه اشتیاق بر تو در من فزونی گرفت.

- هر چا که شاخه ای از درخت جنبشی کند، گویا که به سوی تو خم می شود.

- تو چه می دانی که از چشمان تو، چه احساسی در من پدید آمده است.

- هر گاه تنم از تو دور است، دل و جان من پیش تو است.

- هر زیبایی و کمالی که در مردم باشد، همه منسوب به تو است.

- جان من و هستی من. ای آرزو به کف تو است.

- آه، آرزومندم که از باده لبانت سیر اب می شدم و شفا می یافتم باز اشعاری‌با همین قافیه(روی) سروده است:

- باد صبا دامن گشود و منتشر شد، و خروس ناله سر داد، و جنبش نسیم،