ترجمه الغدیر - جلد 22 صفحه 62

شرح حال شاعر

شیخ داود پسر محمد پسر ابو طالب، مشهور به " ابن ابی شافین " جد حفصی بحرانی از نیکان‌سده دهم، و از شخصیتهای آراسته به مفاخر روزگار است، اشعارش در کتب ادبی و محافل عربی همه جا پراکنده ودر محافل شعری زبانزد است.

هر گاه از علم سخن بگویند، این شخص سرآمد آن است، و چون از شعر یادی کنند، کلام او زبانزد و نمط اعلی است.

سیدعلی خان در " السلافه " ص 529 از او چنین یاد می کند: " دریای مواجی است‌که آتش خوشگوار و دور از تلخی و آلودگی است ماهی پرتو افشان و شیری غران است، مرتبه فضیلت او بس بلند ونام ارجمندش از خورشید تابان نیز بلندتر و نمایانتر است. در جهان علم دانشمندی بی بدیل است، و در دنیای شعر و ادب، تیغ کلامش را روزگار نمی تواند کند گرداند. هر جای رود، سخنش بر دل می نشیند، و بوی خوش کلامش مشام جان خوش می دارد، در میان همروز گاران و هم میهنانش کسی در توانایی و دانش، به مقام او نمی رسد، شعر او از لطافت نسیمی که بر جامه نازک بگذرد لطیفتر و از مکیدن دندانهای شفاف و آبدار خوشگوارتر است، زیبایی کلامش همه این زیبائیها را در بر می گیرد و تحت الشعاع قرار می دهد. از جمله اشعارش این ابیات است.

- بخدا سوگند که همواره به شوق عشق سخن می گویم و شورخود را بیان می دارم.

- هر آن لحظه ای که می گذرد، ای دوست من، در هوی‌و عشق به سر می برم.

- هنگامی که به‌آهنگ عشق گوش دهم، دل در برم می رقصد، به طرب می آیم.