ترجمه الغدیر - جلد 22 صفحه 63

- پیمانه عشق را به دل تقدیم می دارم و او سر می کند.

- هر که هوی دل و آرزوی خاطر را از من بگیرد، نابودم می کند.

- به محبوب خود گفتم: تا بکی این عشق، دل مرا ویران خواهد کرد.

- تا کی مرا در میدان عشق و جوانی فراموش کرده، و مرا خواهی فریفت.

- گفت: من چه گناهی دارم؟ این تویی که هر گاه رخسار مرا ببینی شعله ور می شوی و می سوزی.

- هوای دل تو، همواره ترا در هر مذهبی، درآن آتش خواهد انداخت.

پس از او لامیه ای نقل می کند و یک شعر دالیه ای نیز که بر 42 بیت بالغ است من آورد به مطلع:

- بر ملامتگر عشق بگو که هر گاه اندکی از دوستی و محبت‌برخورد دار شوند، از آن رهایی نمی یابند.

- عشاق، در هر عضوی از بدن، آتشی بر افروخته اند که همواره شعله می کشند.

- پس تو ای کسی که ملامت می کنی سر گشته کوی عشق را، تبریک بگو چرا که فرمان عشق حاکم است.

و هر کس از او سر پیچی کند او حکم می راند

و " محبی " در " خلاصه الاثر" 88: 2 از او چنین یاد می کند.

استاد سید ابی محمد حسین پسر حسن پسراحمد پسر سلیمان حسینی غریفی بحرانی از دانشمندان و ادبیان بزرگ بشمار می‌آید. هنگامی که شاگردش سید علامه غریفی بحرانی بسال 1001 وفات یافت، خبر مرگ او که به استادش شیخ داود بن‌ابی شافیر بحرانی رسید، شیخ استرجاع‌نمود و بالبداهه این شعر را خواند: