کتابخانه بالقرآن

ترجمه الغدیر - جلد 22 صفحه 79

صفحه 79

در میان نمی‌آمد.

- توئی که بی وجود تو، دیگر کسی هیج دیاری را آرزو نمی کرد.

- توئی که بی وجود تو، دیگر کسی بر خاک حجاز بار سفر نمی بست.

- توئی که هر کس دست ترا لمس کند، همه بیماریهایش شفا و بهبود می باید.

- تویی که به حد اعلی جمال رسیده ای، و زیبائی و حسن در سیمای تو می درخشد.(قصیده 66 بیت)

تولد 953 وفات 1031

خدا، بر آن شبهایی که تا به صبح بیداری کشیده، و دیده از دیدار ستارگان به تماشای زیبا خان دوختیم، برکت دهاد.

آنگاه که ستاره و ماه، سر گشته و حیران گشتند، و آنکه خوابش می ربود، خواب را از خود دور کرد.

و بدین گونه، شب به روز جهان افروز مبدل گشت.

در آن هنگام، ما سوار بال تاریکی شده و به یکدیگر پناهنده می شدیم. و ساقی برخاسته، از میان تیرگی بدر می آمد، و همچون ماه که نور افشانی کند طلوع می کرد.

با نور پر فروغ خویش با رخساری که ماه عالمتاب شبانگاه را رسوا می کرد،