ترجمه الغدیر - جلد 22 صفحه 81

داشتم، از یاد نمی‌برم، مجلسی که گاه نشستن در آن هشیار، و هنگام برخاستن سر مست بودیم.

ما از دوستان و مصاحبت بزرگان برخوردار بودیم، بزرگانی که در این سرزمینها و این خیمه ها آرمیده بودند. آیا نمی بینی‌که چگونه خواب را ترک گفتیم، و جز باقی مانده خاشاک اینک بجای نمانده، ما هر دو سر گشته به هر سو می خرامیم؟

خدایا، چقدر بایدت سپاس گفت؟ این‌مجلسی بود که همه آرزوهای ما را در بر می گرفت.

آنگاه که این شوق و آرزومندی، و این اندوه عشق از دلم ربوده شود، و یار از برم کناره بگیرد، چنان است که گلنار را با ابراندوه پوشانده اند.

این یاد، رخساری چنان فرخنده دارد که هر بدبختی را از بین می برد. و در طراوات، همچوپن شاخسار شاداب و خرم است. گفتارش آتش هوی را فرو می نشاند، و همانند آهوان که در مواجهه‌با بیشه شیران در اضطراب ورم به سر می برند مرا به تشویش می آورد.

هلال‌آسمان از پرتو سیمای او ناپدید می شود، و از قامت او، قامت شاخساران شرم می کند و رنج می برد. و شگفتا که ماه و درختان کشیده قامت، از دیدن او، چنانند که ماه سر در غروب می کشد و دگری متواری می گردد.