ترجمه الغدیر - جلد 22 صفحه 82

چهره زیبایش هر جا که درخشید، تیرگیها و تاریکیها را روشن، و صورتهای‌با ملاحت را، از راه خود دور کرد.

با درخشیدن خود، همه اندوهان را ازجان ما بسترد، و با دمیدن صبح، ما را سیراب کرد. و همه تاریکیها، بامقدم فروغش گریختند.

ای آن آهوی زیبایی که مقام بلند داری، و مادر حسرت وصالت اندوه می خوریم و براستی آنجا که این پیشوایی پاک، حیدر که آغاز حمله کند، لشگر دشمن پای بفرارمی گذارد.

این امام مخلوقات، ریشه همه کارها و شفیع مردم در روز هولناک است. جوانمردی که خدا و رسولش او را دوست دارند، او وصی پیامبر و همسر فاطمه است. و در روزگار، هر چه افتخار و نکوکاری‌است، همه را در بر گرفته است.

وای بر حال کسی که- برای یکبار هم که شده- به زیارت این وجود گرامی، که نورانیتش ماه آسمان را زیر پا گذشته، نائل گشته است.

و خوشا بحال کسی که یک بار به دیدار او نائل گشته پس ای آن کسی که سوار مرکب رهسپار زیارت‌اویی، بیابانها را در می نوردی و دره ها را پشت سر می گذاری