کتابخانه بالقرآن

بانک غدیر صفحه 2400

صفحه 2400

«مَنْ»، يعني «هر كَس». و اين كلمه شامل تمام مسلمانان يعني آنان كه پيامبر صلي اللَّه عليه و آله را قبول دارند مي‌شود.

[صفحه 198]

«كُنْتُ»، يعني «من بوده‌ام». استفاده از فعل ماضي به معناي آنست كه اين منصب براي پيامبر صلي اللَّه عليه و آله پايه‌ي نبوت عامه و خاتميت اوست و خطاب سخن با كساني است كه حضرتش را تا كنون به چنين منصبي قبول داشته‌اند.

«مَوْلاهُ»، يعني «مولي و صاحب اختيار او … ». اين كلمه محور اصلي جمله است و خودِ حضرت در همين خطبه و در مواردي ديگر معناي اين كلمه را بيان فرموده‌اند. «مولي» يعني كسي كه اختيار مردم به دست او است و نسبت به آنان از خودشان بيشتر اختيار دارد و هر دستوري به آنان دهد بايد بدون چون و چرا اجرا كنند، و كوتاهي در آن اگر به عنوان اعتراض و شك در حقانيت او باشد مساوي با كفر و انكار نبوت است.

«فَعَلِيٌّ» يعني «پس علي … ». تعيين علي بن ابي‌طالب عليه‌السلام براي منصب و مقامي كه در كلمه‌ي بعدي ذكر مي‌شود، مشت محكمي به دهان فتنه گران و دسيسه كاران است تا فكر تشكيك در شخص امام و يا احتمال تعدد آن را از مخيّله‌ي خود بيرون كنند. از طرف ديگر با معرفي اين «علي عليه‌السلام»، يازده امام ديگر را هم كه بعد از او داراي مقام و منصب او خواهند بود مشخص مي‌كند به طوري كه راهِ تحريف و تشكيك بسته مي‌شود.

«مَوْلاهُ»، يعني «مولي و صاحب اختيار اوست». همان منصبي كه در كلمه‌ي سوم اين جمله براي شخص خاتم انبياءصلي اللَّه عليه و آله ذكر شد عيناً براي علي بن ابي‌طالب عليه‌السلام و يازده امام معين از فرزندان او از جانب خداوند اعطا شده است. آنان صاحب اختيار مردم‌اند و هر چه بگويند بايد بدون چون و چرا قبول كرد، و هرگونه اعتراض و شك و ترديد درباره‌ي آنان مساوي با كفر است.

معناي دقيق جمله «من كنت مولاه..»

پس از تبيين كلماتِ اين جمله، صورت تركيبي آن را با توضيح ترجمه مي‌كنيم:

هر مسلماني كه پيامبر صلي اللَّه عليه و آله را به عنوان صاحب اختيار خود قبول دارد، و در مورد فرمايشات و اوامر و افعال او اجازه‌ي هيچگونه شك و شبهه و اعتراض به خود

[صفحه 199]