کتابخانه بالقرآن

بانک غدیر صفحه 2686

صفحه 2686

تا چهل سالگي كه ابلاغ حقيقت نمود، تازه مردم جايگاه او را شناختند، دارنده‌گان زَر و زُور دشمني خود را آغاز كردند. آن‌قدر رسول نور در اذيّت قرار گرفت كه من طاقت خود را از دست دادم. امّا او مردم عامّي را چون نگيني در برگرفته بود، و تو هم گام به گام؛ سايه به سايه نبي رحمت صلي الله عليه وآله حركت مي‌كردي، همدم و هم كلامش بودي، پيامبر براي آن قوم دعا مي‌فرمود.آن‌قدر عطوفت و رحمت نشان مي‌داد، كه خدايش چنين فرمود: «لَعَلَّكَ باخِعٌ نَفْسَكَ أَلاَّ يَكُونُوا مُؤْمِنينَ» (81) «اي رسول نزديك است كه جان عزيزت را از شدّت حزن و تأسّف به ايمان نياوردن قوم هلاك سازي» امّا او مظهر بُرد باري و استقامت بود، هرگز كاسه صبر او، لبريز نمي‌شد، تمامي نبايدها را تحمّل نمود به خاطر اتمام رسالت، تا اين بار سنگين را به سر منزل برساند. سر سلسله رسولان بود و حامل رسالتي عظيم‌تر از همه رسالت‌هاي قبل. غدير كه فرا رسيد، اين رسالت انتهاي سير خود را مي‌پيمود و عمر پاك و گران مايه پيامبر در اين جهان به پايان مي‌رسيد خطاب آمد؛ اي رسول ما! ابلاغ رسالت كن. آن روز كه همه هستي، غدير را نظاره‌گر بودند، تو گويي همه هستي رقم مي‌خورد. لب‌هاي مقدّس آخرين رسول حقّ، حركت كرد و فرمود: «مَنْ كُنْتُ مَوْلَاهُ فَعَلِيٌّ مَوْلَاهُ اللَّهُمَّ وَالِ مَنْ وَالَاهُ وَ عَادِ مَنْ عَادَاهُ وَ انْصُرْ مَنْ نَصَرَهُ وَ اخْذُلْ مَنْ خَذَلَهُ وَ أَحِبَّ مَنْ أَحَبَّهُ وَ أَبْغِضْ مَنْ أَبْغَضَهُ» (82) هر كس من مولاي اويم، زين پس علي مولاي اوست. خداوندا! كساني كه علي‌عليه السلام را دوست دارند، دوست بدار، و آنان كه علي را دشمن دارند، دشمن بدار. خدايا! علي را ياري كن و دشمنان او را خوار و ذليل نما.

رسولِ عالميان آن زمان كه تو را بر بلندترين نقطه زمين، بالا برد و بر گلدسته‌هاي محمّدي نشاند و شجاع‌ترين دست تاريخ را بلند كرد، فريادي بر بلنداي آسمان‌ها برآورد: كه اي مردم! شما به علي‌عليه السلام تمسّك جوييد؛ او ثقل اصغر است و تنها مفسّر ثقل اكبر، بعد من؛ تمسّك به اين ثقلين (قرآن و عترت) است كه سعادت هر دو جهان را به دنبال دارد و دوري جستن از آن دو، هلاكت ابدي را، دوستي تو را دوستي خدا دانست و دشمني تو را دشمني خدا.(83)

اينجا بود كه خدا مُهر پذيرش رسالت نبي‌صلي الله عليه وآله را مشروط به ابلاغ جانشيني تو قرار داد. اين است كه مي‌گويم فرهنگ غدير مغفول مانده، بايد فرهنگ غدير را دريافت، نه غدير را، چون غدير از مسلّمات است عاقلان شكّي ندارند، شك جاهلان هم كه به جايي بند نمي‌شود.

رسالت پيامبر امضاء شد 23 سال زحمت او را خدايش مُهر تأييد زد فرشته وحي خبر آورد: «الْيَوْمَ أَكْمَلْتُ لَكُمْ دينَكُمْ وَ أَتْمَمْتُ عَلَيْكُمْ نِعْمَتِي وَرَضيتُ لَكُمُ الْإِسْلامَ ديناً» (84) امروز دينِ شما را، به حد كمال رساندم. و بر شما نعمت را تمام كردم، و بهترين آئين را، كه اسلام است برايتان برگزيدم.

صداي تكبير پيامبر اسلام‌صلي الله عليه وآله هنوز هم در گوش تاريخ، طنين‌انداز است. سر تعظيم به درگاه خالق متعال فرود آورد كه: خدايا تو را شاكرم كه آئين تو كامل گشت و نعمت را تمام نمودي، خدايا تو را شكر مي‌گويم كه علي‌عليه السلام را معرّفي كردم و رسالت خود را به پايان رساندم. اينجا بود كه من به خود لرزيدم، موعد انتظار من به سر رسيده بود، چيز ديگري را خواهان نبودم، با خود مي‌گفتم ديگر آرزويي ندارم! آنچه بود، ولايت بود كه من مشاهده كردم، غدير را ديدم، فرهنگي آسماني را نظاره نمودم. حال ديگر بعد اتمام نعمت، چيزي باقي نمي‌ماند. در همين افكار بودم كه چشمانم را به جمال نوراني ات خيره نمودم، آن چرا فراموش كرده بودم، بازيافتم؛ كه من مبدأ وجودم تويي، من براي تو و ولايت تو زنده‌ام، اگر نبود ولاي علي‌عليه السلام نامي از من به عنوان تاريخ وجود نداشت. اينجا نه تنها پايان كار و آخر عمر من نيست، بلكه از اين پس، زندگي در سايه ولايت ادامه خواهد داشت و من براي آن زنده‌ام.

گفتار هشتم

«شهادت همسر»

پيامبرصلي الله عليه وآله جان شيرينش را، به وصلتي شيرين‌تر و ملاقاتي گرانبهاتر بخشيد و آن امانت را به صاحب جانها تسليم نمود.

رسالت را به اتمام رساند و چشم از جهان فرو بست و تسليم پروردگارش شد. «اِنّا للَّهِ واِنّا اِلَيهِ راجِعُون» (85)

امّا روزهاي واپسين عمر گران مايه، دلهره اي سخت، او را اذيّت مي‌كرد، و آن روي آوردن فتنه‌ها، يكي پس از ديگري بود. فتنه‌هاي شوم، سخت نگرانش مي‌كرد. مدير عالميان، زيركانه تمام فعّاليّت‌هاي زيرزميني را، زير نظر داشت. فتنه‌ها را منِ تاريخ، شاهد بودم و گواهي مي‌دهم كه چه خونِ دلي به پيامبرصلي الله عليه وآله دادند! و با دلي پر خون از اين فتنه‌ها و فتنه‌گران به سرايي باقي شتافت.