کتابخانه بالقرآن

بانک غدیر صفحه 2929

صفحه 2929

نكته بسيار مهم ودر خور توجه در اين عبارت اين است كه اميرالمؤمنين عليه السلام براي بيان مقصود خود، واژه «لو» به كار برده است. اين واژه از حروف شرط وبه معناي «اگر» است، اما با اين تفاوت كه واژه «اگر» در زبان فارسي، معنايي اعم از «لو» دارد ودر موارد امكان تحقق شرط ونيز در موارد عدم تحقق آن به يكسان استفاده مي‌شود، ولي «لو» در زبان عربي در موارد عدم تحقق شرط به كار مي‌رود، چنان كه خداوند مي‌فرمايد:

لَوْ كَانَ فِيهِمَآ ءَالِهَةٌ إِلاَّ اللَّهُ لَفَسَدَتَا()؛ اگر در آن‌ها (زمين وآسمان) جز خدا، خداياني]ديگر[وجود داشت، قطعاً]زمين وآسمان [تباه مي‌شد.

لذا چون آسمان وزمين همچنان پابرجاست، روشن مي‌شود كه جز «الله» خدايي وجود ندارد و «لو» در صدر آيه بر عدم تحقق شرط دلالت دارد.

بنابراين، معناي «لو» در عبارت «والله لو اُعطيت … » اين است كه نافرماني وعصيان من در درگاه خدا، به همين اندازه كه پوست جوي را از مورچه‌اي بربايم وبدين طريق بر وي ستم كنم اگرچه در مقابل به دست آوردن هفت اقليم باشد ممكن نخواهد بود. به ديگر سخن حضرت مي‌فرمايد كه حاضر نيست با ربودن آذوقه مورچه‌اي، گيتي را با هرچه در آن است به دست آورد واين معنا حاصل از حرف شرط «لو» است.

ديگر نكته در خور اهميت در سخن اميرالمؤمنين عليه السلام عبارت «جلب شعير» (پوست نازكي كه دانه جو را در ميان دارد) است، چه اين‌كه اگر بي‌ارزش‌تر از آن يافت مي‌شد، به يقين حضرتش از آن نام مي‌برد.

بدين‌ترتيب اميرالمؤمنين عليه السلام در امر حكومت داري، حجت را بر تمام حاكمان تمام كرده، مسئوليت سنگين فرمانروايي را بي‌پرده به آنان يادآوري مي‌كند، به ويژه آن دسته از حاكمان كه براي دست‌يابي به يك وجب زمين، مشتي زر يا رسيدن به مقامي با انگيزه‌هاي دنيايي، دست به نابودي زده، هزاران انسان بي‌گناه را به كام مرگ مي‌فرستند.

راستي اگر در مكتب غدير ربودن پوست جوي از دهان مورچه‌اي گناه باشد، كشتن افراد بي‌گناه به صرف گمان وشبهه چه وضعيتي دارد؟ تاريخ از اين قبيل برخوردها فراوان به خود ديده است كه از سوي حاكمان اموي، عباسي وجز آنان صورت گرفت است ودر واقع با مكتب غدير در تقابل است.

به گواهي تاريخ منطق اموي وعباسي بسان پيشينيان خود، افراد را تنها به اتهام دوستي اميرالمؤمنين كيفر مي‌كرد ومخالفان فكري خود را به اندك گمان وشبهه‌اي وبه بهانه‌هاي واهي مورد شكنجه قرار مي‌داد وصداي مخالفان خود را در گلو خفه مي‌كرد.

به عنوان مثال، ابوبكر، سپاهي به فرماندهي خالد بن وليد براي سركوب مخالفان خود گسيل داشت. خالد نيز مأموريت خود را در كمال بي‌رحمي ودرنده خويي به انجام رساند ودر سلسله جنگ‌هايي كه «جنگ‌هاي ردّه» ناميده مي‌شد، خون عده‌اي از مسلمانان را ريخت. شايان توجه است كه قريب به اتفاق كساني‌كه در اين جنگ‌ها به دست خالد وسپاه او كشته شدند، از مسلمانان بي‌گناه بودند والبته موضوع «ارتداد» بهانه‌اي بيش نبود().

خالد در اين مأموريت، روشي در پيش گرفت كه صددرصد با سيره رسول خدا صلي الله عليه و اله وآموزه‌هاي اسلام مغاير بود.