کتابخانه بالقرآن

بانک غدیر صفحه 2933

صفحه 2933

روز بعد، علي دست حسن وحسين را گرفته نزد رسول خدا صلي الله عليه و اله رفتند. چون پيامبر آنان را بسان جوجه، لرزان ديد، فرمود: ديدن شما در اين حالت مرا سخت مي‌آزارد.

آن گاه حضرتش برخاست وبه همراه آنان به خانه‌شان رفت. در آن‌جا فاطمه را ديد كه در محراب]به عبادت مشغول[است واز شدت گرسنگي شكم او به پشت چسبيده وچشمانش به گودي نشسته است. اين صحنه نيز بر آزردگي حضرتش افزود. در همان حال جبرئيل بر حضرتش فرود آمد و]سوره هل أتي را براي او آورد[گفت: اي محمد، اين]سوره[را بگير. خداوند تو را به]داشتن اين[خاندان دل شاد گرداند. آن گاه سوره هل أتي را براي آن حضرت خواند كه به نذر آنان واطعام مسكين، يتيم واسير اشاره داشت، آن‌جا كه مي‌فرمايد:

إِنَّ الاَْبْرَارَ يَشْرَبُونَ مِن كَأْس كَانَ مِزَاجُهَا كَافُورًا * عَيْنًا يَشْرَبُ بِهَا عِبَادُ اللَّهِ يُفَجِّرُونَهَا تَفْجِيرًا * يُوفُونَ بِالنَّذْرِ ويَخَافُونَ يَوْمًا كَانَ شَرُّهُ مُسْتَطِيرًا * ويُطْعِمُونَ الطَّعَامَ عَلَي حُبِّهِ مِسْكِينًا ويَتِيًما وأَسِيرًا * إِنَّمَا نُطْعِمُكُمْ لِوَجْهِ اللَّهِ لاَ نُرِيدُ مِنكُمْ جَزَآءً ولاَ شُكُورًا()؛ همانا نيكان از جامي مي‌نوشند كه آميزه‌اي از كافور دارد. چشمه‌اي كه بندگان خدا از آن مي‌نوشند و]به دلخواه خويش [جاريش مي‌كنند.]همان بندگاني كه[به نذر خود وفا مي‌كردند، واز روزي‌كه گزند آن فرا گيرنده است مي‌ترسيدند. وبه]پاس [دوستي]خدا[، بينوا ويتيم واسير را خوراك مي‌دادند.]ومي‌گفتند: [ما براي خشنودي خداست كه به شما مي‌خورانيم وپاداش وسپاسي از شما نمي‌خواهيم().

اجماع مفسران ومحدثان شيعي بر آن است كه آيات فوق درباره علي، فاطمه، حسن وحسين? نازل شده وشأن نزول آن، سه روز روزه گرفتن ودادن افطار خود به مسكين، يتيم واسير بوده است.

اهل سنت نيز آن را به طور متواتر وبا همين‌شان نزول نقل كرده‌اند().

رفتار انساني با اسير

اميرالمؤمنين عليه السلام آخرين ساعت‌هاي عمر خود را در بستر شهادت سپري مي‌كرد، اما از قاتل خود غافل نبود واز همين‌رو به فرزندان سفارش مي‌كرد كه از خوراك ومحل نگاهداري وپوشاك او كم نگذارند، فراتر از اين، از آنان مي‌خواست از ابن ملجم بگذرند. حضرتش در اين‌باره فرمود:

إن أعف فالعفو لي قربة ولكم حسنة فاعفوا … ()؛ اگر از او در گذرم]اين [گذشت مايه قرب من]به خداوند[وبراي شما حسنه است، پس عفو كنيد.

آن گاه حضرتش از آنان خواست تا با وي رفتار نيكو داشته باشند وفرمود:

أطيبوا طعامه وألينوا فراشه، فإن أعش فأنا وليُّ دمي، فإمّا عفوت وإمّا اقتصصت، وإن أمُت فألحقوه بي، ولا تعتدوا إن الله لايحب المعتدين()؛ خوراكش را گوارا وبسترش را نرم گردانيد، پس اگر زنده بمانم خود خونخواه خويشم، مي‌گذرم يا قصاص مي‌كنم واگر به سراي باقي شتافتم او را به من ملحق كنيد (بكشيد) ولي از حد نگذرانيد كه خداوند تجاوزكاران را دوست نمي‌دارد.