کتابخانه بالقرآن

بانک غدیر صفحه 3466

صفحه 3466

«إِنَّمَا الصَّدَقَاتُ لِلْفُقَرَآءِ وَالْمَسَاكِينِ …؛ صدقات تنها به فقيران و تهي دستان و … مي‌رسد».

اميرمؤمنانعليه السلام اموال را به طور مساوي تقسيم مي‌كردند. مثلاً اگر به هر نفر سه دينار مي‌رسيد خودشان با آن كه رئيس حكومت بودند، همين مقدار بر مي‌داشتند و به قنبر خادم خود نيز همين مقدار مي‌دادند. اين است معناي غدير، اين است جزئي از معناي بزرگِ «لو عرف الناس فضل هذا اليوم بحقيقته».

شيوه حاكمان نامشروع

حال به شيوة حكومتي غاصبان نظري بيفكنيم. نوشته اند: وقتي خمس آفريقا را كه يك ميليون دينار بود براي عثمان آوردند او همه را به مروان داد و ساير مسلمانان از آن مبلغ محروم ماندند. ابوذر به اين كار اعتراض كرد و عثمان او را به همين دليل به بدترين مكان (ربذه) تبعيد كرد و سرانجام او در غربت و تنهايي از گرسنگي جان داد.

عماربن ياسر اعتراض كرد او را نيز آن قدر زدند كه در بستر بيماري افتاد.

اين، فرق بين غدير و غير غدير است. اسلام مانند چشمه زلال است كه پيامبرصلي الله عليه السلام آن را به جوشش درآورده، از آن آبي گوارا جاري ساختند. آن گاه كساني چشمه را مصادره و آن را به زهر نفاق آلوده كردند، اما زماني كه اميرمؤمنان علي بن ابي طالبعليه الصلاة و السلام حكومت ظاهري را به دست گرفتند، چشمه را از آلودگي‌ها پاك كردند تا جرعه نوشان از چشمه اسلام، جرعه هاي گوارا بنوشند.

روش برخورد اميرالمؤمنين (عليه السلام) با مخالفان

زماني كه اميرالؤمنينعليه السلام حكومت ظاهري را به دست گرفتند، بنا به طبيعت شان كه هيچ ناحقي را نمي‌پسنديدند و به آن تن نمي‌دادند، از سوي افرادي دنياطلب و مخالف مورد اعتراض قرار مي‌گرفتند. خوارج از گروه هاي مخالف آن حضرت بودند. يكي از اين افراد در حضور جمع، به اميرالمؤمنينعليه السلام جسارت كرد. حاضران در صدد برخورد با او برآمدند، ولي امامعليه السلام آنان را بازداشتند و فرمودند:

«سب بسب، أوعفو عن ذنب؛ [او را واگذاريد كه طرف سخنش من هستم، پاسخ] دشنام به دشنامي است يا بخشودن گناهي».

اين گفتة شخصيتي است كه پيامبرصلي الله عليه السلام درباره اش فرمودند: