کتابخانه بالقرآن

بانک غدیر صفحه 3467

صفحه 3467

« … حبّه إيمان وبغضه كفر؛ دوستي او (عليعليه السلام) ايمان و دشمني با او كفر است».

چنين بزرگواري در مقابل رفتار جسارت بار دشمنِ خود حتي از حق خود كه قرآن كريم براي آحاد مسلمانان محفوظ داشته، مي‌فرمايد:

« … فَمَنِ اعْتَدَي عَلَيْكُم فَاعْتَدُوا عَلَيْهِ بِمِثْلِ مَا اعْتَدَي عَلَيْكُمْ …؛ پس هر كس بر شما تعدي كرد، همان گونه كه بر شما تعدي كرده، بر او تعدي كنيد» گذشتند.

اميرالمؤمنينعليه السلام اين حق را مي‌دانستند، اما آية ديگر را نيز لحاظ مي‌داشتند كه خداي عزوجل مي‌فرمايد:

« … وَأَن تَعْفُوا أَقْرَبُ لِلتَّقْوَي …؛ و اگر ببخشايد [اين كار شما] به تقوا نزديك تر است».

حضرت اميرعليه السلام دو راه پيش روي خود مي‌ديدند، مقابلة به مثل يا گذشت، اما ايشان راه دوم را برگزيدند و از او گذشتند تا بدين ترتيب، حق با تمام وجود، تجلي يابد و باطل خوار گردد. از همين روست كه حضرت، ميزان و محك سنجش اعمال است و به وسيلة او حق از باطل باز شناخته مي‌شود. با اشاره به همين وجهِ تمايز حضرت اميرالمؤمنينعليه السلام در زيارت آن حضرت آمده است:

«السّلام علي ميزان الأعمال؛ سلام بر [علي] ميزان [سنجش] اعمال».

از اين رو ما بايد در تمام رفتارهاي خود ميزاني داشته باشيم و اميرمؤمنان علي بن ابي طالبعليه الصلاة و السلام به عنوان تقسيم كنندة بهشت و دوزخ، مظهر اسلام حقيقتي و امام بر حق، تنها ميزانِ واقعيِ سنجش هستند.

تفاوت دو حكومت

متأسفانه پس از شهادت مظلومانه اميرالمؤمنينعليه السلام و ماجراهايي كه بر حكومت علوي رفت، حكومت به دست امويان و عباسيان نااهل افتاد، در حالي كه مي‌بايست امام حسن و ديگر امامان معصومعليهم السلام آن را ادامه مي‌دادند. آنان با اندوختة بيت المال كه از آنِ تمام مسلمانان بود به عيش و نوش و تدارك زندگي مرفه پرداختند و در كنار چنين حيف و ميل هايي، مردم به طور عموم و خاندان رسالت به ويژه در شرايط سختي به سر مي‌بردند.