کتابخانه بالقرآن

بانک غدیر صفحه 3510

صفحه 3510

اينان در اشعار خود عمدتاً بر مسأله وصايت و جانشيني امام علي‌عليه السلام از رسول‌خداصلي الله عليه وآله تأكيد داشتند.

برخي ديگر نيز پس از آن‌كه امام علي‌عليه السلام از صفين به كوفه بازگشت و خوارج از او جدا شدند، در كنار امام علي‌عليه السلام ثابت‌قدم ماندند و بار ديگر با آن‌حضرت تجديد بيعت و عهد نمودند. از جمله عهد آنان اين بود كه به حضرت خطاب كرده، عرض كردند: «ما دوست هر كسي هستيم كه تو دوست آني، و دشمن هر كسي هستيم كه تو با آنان دشمني داري.»(52)

عده‌اي ديگر با نوشتن نامه به معاويه او را مورد عتاب و سرزنش قرار داده، مقام ولايت و خلافت به‌حق اميرالمؤمنين‌عليه السلام را به او گوشزد مي‌كردند.

محمّد بن ابوبكر در نامه‌اي كه به معاويه مي‌نويسد، مي‌گويد: «...واي بر تو! چگونه خودت را در كنار علي‌عليه السلام قرار مي‌دهي، كسي كه وارث رسول خداصلي الله عليه وآله و وصي او و پدر فرزندان اوست. كسي كه قبل از ديگران به او گرويد و آخرين كسي بود كه عهد پيامبرصلي الله عليه وآله را شنيد. او را از اسرارش آگاه و در امرش شريك ساخت.»(53)

دارميه حجونيه از زنان شيعه امام علي‌عليه السلام در برابر معاويه در بيان علل دوستي علي‌عليه السلام گفت: «من او را دوست دارم؛ زيرا مساكين را دوست مي‌داشت و به واماندگان كمك مي‌كرد. او فقيه در دين بود و از بيان حق كوتاهي نمي‌نمود. او از جانب رسول‌خداصلي الله عليه وآله ولايت داشت... .»(54)

جنايات معاويه بر پيروان غدير

از سال 39 هجري، معاويه هجوم همگاني و گسترده‌اي را برعليه شيعيان اميرالمؤمنين‌عليه السلام آغاز نمود و با فرستادن افرادي خشن و بي‌دين براي سركوب شيعيان، حيطه حكومت حضرت را مورد تاخت وتاز قرار داد:

1 - نعمان بن بشير را با هزار نفر براي سركوب مردم عين‌التمر فرستاد.

2 - سفيان بن عوف را با شش‌هزار نفر براي سركوب مردم هيت و از آنجا به انبار و مدائن فرستاد.

3 - عبداللَّه بن مسعدة بن حكمه فزاري كه از دشمنان اميرالمؤمنين‌عليه السلام بود را با هزار و هفتصد نفر به تيماء فرستاد.