کتابخانه بالقرآن

بانک غدیر صفحه 3517

صفحه 3517

2 - قيس بن مسهّر صيداوي‌

از جمله شهيدان نامه‌رسان قيس بن مسهر صيداوي است. او كه از جانب مسلم نامه‌اي را به سوي امام حسين‌عليه السلام برده بود در بازگشت امام نامه‌اي را نوشته و به او داد كه به مسلم در كوفه بدهد. در بين راه حصين بن تميم او را دستگير كرده و نزد عبيداللَّه آورد. او از محتواي نامه سؤال نمود، گفت: آن را پاره كردم تا تو از محتواي آن نامه اطلاع پيدا نكني. عبيداللَّه گفت: نامه به چه كساني نوشته شده بود؟ قيس گفت: گروهي كه اسامي آن‌ها را نمي‌دانم. عبيداللَّه گفت: اگر اسامي آن‌ها را نمي‌گويي لااقل بر بالاي منبر برو و سبّ كذّاب پسر كذّاب كن، يعني امام حسين‌عليه السلام. او بر بالاي منبر رفت و گفت: اي مردم! همانا حسين بن علي‌عليه السلام بهترين خلق خدا و پسر فاطمه دختر رسول خداصلي الله عليه وآله است. من فرستاده او به سوي شمايم، من از او در منطقه حاجر جدا شدم، به سوي او بشتابيد. آن گاه عبيداللَّه بن زياد و پدرش را لعنت كرد و درود بر اميرالمؤمنين علي‌عليه السلام فرستاد. ابن زياد دستور داد تا او را از بالاي منبر به پايين بيندازند و با اين روش او را نيز به شهادت رسانيد. اينان شيعيان واقعي بودند.(80)

پيشگامان شهادت‌

توضيح

تعدادي از مردم كوفه بعد از آمدن حضرت مسلم بن عقيل به كوفه و قبل از شهادت امام حسين‌عليه السلام به جهت بيعت با حضرت مسلم يا فرستادن نامه به امام حسين‌عليه السلام و يا به جهت حركت براي ياري آن حضرت دستگير شده و به شهادت نايل آمدند. اينك شرح حال دو تن از آنان را بررسي مي‌كنيم:

1 - عمارة بن صلخب ازدي‌

او از جمله شيعياني بود كه با مسلم در كوفه بيعت كرده و با او خروج نمود. مسلم كه اسير شد و به شهادت رسيد، ابن زياد او را نيز دستگير كرد و به او گفت: از چه قبيله‌اي هستي؟ گفت: از قبيله ازد. ابن زياد دستور داد تا او را به قبيله‌اش برده و در ميان قومش سرش را از گردنش جدا كنند. ابوجعفر مي‌گويد: او را در ميان قومش گردن زدند.

2 - عبدالاعلي بن يزيد كلبي‌

او اسب سوار و جنگ‌جويي شجاع از شيعيان كوفه بود كه با مسلم بن عقيل خروج نمود. بعد از آن كه مردم، مسلم را تنها گذاشتند، كثير بن شهاب عبدالاعلي او را دستگير نموده و تسليم عبيداللَّه نمود.

ابومخنف مي‌گويد: بعد از شهادت مسلم، عبيداللَّه بن زياد او را حاضر نمود، و از حالش سؤال كرد؟ او در جواب گفت: من از خانه بيرون آمدم تا نظاره‌گر معركه باشم و قصدي بر ضدّ تو نداشتم. عبيداللَّه از او خواست كه بر اين مطلب قسم ياد كند، ولي او قسم نخورد. لذا او را در محلّ درندگان به شهادت رساندند.(81)