کتابخانه بالقرآن

بانک غدیر صفحه 3550

صفحه 3550

سال دهم هجرت است، و موسم حج. بيابان حجاز شاهد جمعيّت انبوهي است كه همه، با يك شعار به سوي يك هدف گام بر مي‌دارند.

امسال، منظره‌ي حج، شور و هيجان ديگري دارد و مسلمانان با اشتياق و شتاب، منزل‌هاي بين راه را، پشت‌سر مي‌گذارند و خود را به مكّه مي‌رسانند.

طنين پر تپش لبيك … لبيك، از بيابان مكّه به گوش مي‌رسد، قافله‌ها يكي پس از ديگري به شهر نزديك مي‌شوند و حاجيان بالباس احرام، يك‌رنگ، يك‌نواخت، غبارآلود و اشك‌ريزان، خود را به حرم امن پروردگار مي‌رسانند و به گرد خانه‌اي كه به دست قهرمان توحيد، ابراهيم خليل بنا شده است طواف مي‌كنند. فريد وجدي، حاجيان سال دهم هجرت را 90 هزار مي‌نويسد [1] ولي تا 124000 هم گفته شده است [2].

پيامبر اسلام، نگاه مي‌كند: مسجدالحرام از اجتماع مسلمانان موج مي‌زند و همه به حكم «انما المؤمنون اخوة» برادروار و فرشته صفت مشغول نيايشند.

پيامبر خوشحال است كه توانسته چنين قدم بزرگي بردارد و به بهترين وجه رسالت خود را بگزارد.

ولي هاله‌يي از غم و اضطراب، گاه و بيگاه چهره‌ي پيغمبراكرم‌صلي الله عليه وآله را فرا مي‌گيرد و شادي را در كامش ناگوار مي‌سازد.

او مي‌ترسد پس از مرگ، اين اجتماع از هم بگسلد و روح برادري و وحدت از ميانشان رخت بربندد و دوباره به قهقرا برگردند.

پيامبر اسلام خوب مي‌داند كه امّت اسلام، به راهبري امام عادل و عالم نياز شديد دارد و در غير اين صورت، زحمات گرانبها و چندين ساله‌ي او به هدر خواهد رفت.

به همين جهت، آن حضرت در مسافرت‌ها و جنگها كه از مدينه بيرون مي‌رفت هر چند هم مدّت مسافرت كوتاه بود، زمام امور را به دست‌شخصي‌امين و با كفايت مي‌سپرد و مردم مدينه را بدون سرپرست نمي‌گذاشت [3].

بنابراين چگونه مي‌توان تصور كرد كه پيامبر دلسوز و مهربان ما، زمام امور امت عظيم اسلامي را پس از درگذشت خود، به دست حوادث سپرده باشد.