کتابخانه بالقرآن

بانک غدیر صفحه 3826

صفحه 3826

مصباح المتهجد: ص 709. الوسيله (ابن حمزه): ص 196. الغيبة (شيخ طوسي): ص 155.

الدروس: ص 156. مزارات اهل‌البيت عليهم‌السلام و تاريخها (سيد جلالي): ص 42.

از روزي كه پيامبر صلي اللَّه عليه و آله در غدير خم اميرالمؤمنين عليه‌السلام را به امامت منصوب فرمود، آن وادي تقدس تازه‌اي يافت. مراسم سه روزه در آن سرزمين با حضور نور پاك محمد و علي و فاطمه و حسن و حسين صلوات‌اللَّه‌عليهم چنان روحي در كالبد آن جاري ساخت كه در طول چهارده قرن همواره با نام «مسجد پيامبر صلي اللَّه عليه و آله در غدير» بر سر زبانها ماند و ميليونها زائر بيت اللَّه در رفت و بازگشت بدان متبرك گشتند و با عبادت در آن به بارگاه الهي تقرب جستند.

ائمه عليهم‌السلام به اصحابشان سفارش اكيد داشتند كه از زيارت مسجد غدير غفلت نكنند. امام حسين عليه‌السلام در مسير بازگشت از مكه به كربلا توقفي در غدير داشتند. امام باقر و امام صادق عليهماالسلام به مسجد غدير آمدند و جاي جاي مراسم غدير را براي اصحابشان تشريح كردند.

محدثين و علماي بزرگ نيز در غدير حضور مي‌يافتند و اداي احترام مي‌كردند. علي بن مهزيار اهوازي از قرن سوم در سفر حج خود به مسجد غدير آمده است. در كلام شيخ طوسي از قرن ششم و ابن حمزه از قرن هفتم و شهيد اول و علامه حلي از قرن هشتم نام مسجد غدير و تصريح به باقي بودن آثار آن در زمانشان را مي‌خوانيم.

سيد حيدر كاظمي در سال 1250 از وجود آن خبر داده و با آنكه جاده از غدير فاصله داشته ولي مسجد آن مشهور بوده است. محدث نوري نيز از وجود آن در سال 1300 خبر داده و شخصاً در آن حضور يافته و اعمال آن را بجا آورده است.

[صفحه 213]

تخريب مسجد غدير بدست دشمنان

مثالب النواصب (ابن شهر آشوب)، نسخه‌ي خطي: ص 63.

همانگونه كه «غدير» پرچمي بر بلنداي تاريخ است كه از آن نور سبز «علي ولي اللَّه» مي‌درخشد، مسجد غدير هم تيري به چشم دشمنان ولايت بوده كه بناي گِل و آجري آن بعنوان سندي زنده از غدير در قلب صحرا مي‌درخشيد. از همين جاست كه دشمنان كينه توز علي عليه‌السلام كه درِ خانه‌اش را آتش زدند و تابعين آنان در طول قرنها هرگز چشم ديدن چنين بناي اعتقادي- تاريخي را نداشتند.