کتابخانه بالقرآن

بانک غدیر صفحه 4239

صفحه 4239

إنمّا بُعثت رحمة، ربّ اهد اُمتي فإنهم لايعلمون؛(227) من تنها [به عنوان] رحمتي [براي همگان] برانگيخته شدم. بار خدايا، امتم را هدايت فرما كه [مردمي]نادانند.

با آن كه ابوجهل‌ها و ابوسفيان‌ها در مكه آن روز زندگي مي‌كردند و از دشمنان سرسخت پيامبر صلي الله عليه وآله وسلم بودند، اما دل پاك و مهربان پيامبر صلي الله عليه وآله وسلم حتّي راضي به نفرين آنان نيز نبود.

اميرالمؤمنين عليه السلام نيز همانند پيامبر خدا صلي الله عليه وآله وسلم، اما به صورتي ديگر در معرض آزار قرار داشت و هماره دشمنان او حرمت حضرتش را مي‌شكستند و او را قاتل الأحبّه (كُشنده عزيزان)؛ مي‌خواندند. عليه او تظاهرات مي‌كردند و … اما حضرتش با مهرباني و نرمي با آنان برخورد مي‌كردند؛ و هرگز حاضر نشدند با تُندي و خشونت و زندان و قتل و كشتار با آنان رفتار كنند؛ و اين رفتارهاي مهرآميز با مخالفان در زماني بود كه اميرالمؤمنين عليه السلام در رأس قدرت قرار داشتند و حيات اقتصادي و اجتماعي مخالفان، در دست ايشان بود.

رواياتي در اين‌باره‌

اصولاً حضرت مهدي - عجل اللَّه تعالي فرجه الشريف - براي برقراري عدل، كه خواسته طبيعي و فطري انسان‌هاست، خواهد آمد. بنابراين امكان ندارد به گونه‌اي رفتار نمايد تا مردم آرزو كنند، اي كاش او را نبينند يا به دليل بي‌رحمي‌هايي كه انجام مي‌دهد، بگويند او از آل محمد عليهم السلام نيست و هيچ ارتباطي با اهل بيت پيامبر عليهم السلام ندارد.

همچنين وقتي حضرت علي عليه السلام مي‌فرمايند:

محال است - أبد الدهر - كه من از راه ستم بخواهم به پيروزي دست پيدا كنم و به وسيله جور در طلب نصرت برآيم.(228)

يقيناً حضرت مهدي - عجل اللَّه تعالي فرجه الشريف - نيز از همين روش پيروي خواهند كرد، و امكان ندارد كه از راه ستم بخواهند حكومت بر مردم را به دست بگيرند.

در تأييد اين مطلب به ذكر چند روايت اكتفا مي‌كنيم:

روايت اوّل: