کتابخانه بالقرآن

بانک غدیر صفحه 4261

صفحه 4261

لأحملن ذنوب سفهائكم علي علمائكم؛ سوگند كه گناه نادانان شما را متوجه شما مي‌دانم.

آن‌گاه روانه شد.

به درب سراي او رفتم و اجازه ديدار طلبيدم و هنگامي كه به حضورش رسيدم گفتم: [چون] مرا ديدي فرمودي: سوگند كه گناه نادانان شما را متوجه عالمان شما مي‌دانم. از اين سخن شما سخت هراسان شده‌ام.

حضرت فرمود:

نعم، ما يمنعكم إذا بلغ الرجل منكم ما تكرهون وما يدخل علينا به الأذي أن تأتوه فتؤنبوه وتعذلوه وتقولوا له قولاً بليغا؟ آري [چنين است] چرا هنگامي كه كردار يا گفتاري ناپسند - كه ما را مي‌آزارد - از كسي مي‌بينيد يا مي‌شنويد، او را نكوهش نمي‌كنيد و سخن رسا [و هدايت‌گر]به او نمي‌گوييد؟

گفتم: به گوش نگرفته، نمي‌پذيرند.

امام عليه السلام فرمود:

أهجروهم واجتنبوا مجالسهم؛ [در اين صورت] آنان را ترك كنيد و از حضور در مجالس‌شان بپرهيزيد.(274)

امام صادق عليه السلام مي‌خواستند با اين سخن وظيفه سنگين امر به معروف و نهي از منكر را متوجه عالمان كنند و پيامد نكوهيده ترك آن‌را به آنان يادآوري كنند.

بيان مطلبي با چنين لحني و همراه با سوگند زماني مناسب است كه شنونده، اعتقادي به مباني و داده‌هاي فكري نداشته باشد، اما اگر مخاطبان، از ياران نزديك امام معصوم عليه السلام و سخت به ايشان معتقد باشند، ديگر چه ضرورتي براي چنين برخوردي احساس مي‌شود به گونه‌اي كه حضرت از لام قسم استفاده كنند؟ به يقين امام عليه السلام مي‌خواستند اهميت و سنگيني مسئوليت را به آنان يادآوري كنند.