کتابخانه بالقرآن

بانک غدیر صفحه 4378

صفحه 4378

يعني اين مقام كه آنچنان برتري و رفعت مي‌يابد كه مي‌گويد: «اعْرِفُوا اللَّهَ بِاللَّهِ»، خدا را به خدا بشناسيد.

راز بگشا اي علي مرتضي اي پس از سوء القضا، حُسن القضا اي علي كه جمله عقل و ديده‌اي شمه‌اي واگو از آنچه ديده‌اي ما خدا را به اشياء و وجود و خلقت او مي‌شناسيم ولي اميرالمؤمنين علي بن ابيطالب ( خدايش را به ذات خداي خود مي‌شناسد. اي خدايي! كه ذات او بر ذات او دلالت مي‌كند. (اينجا هم كميت بشريت لنگ است و از درك معنا عاجز هستيم. به راستي، چگونه مي‌توانيم از ذات به ذات او رسيم. ما كه از صفات به اوصاف حق مي‌رسيم، از اسماء و نشانه‌هاي خداوند به او مي‌رسيم؛ ليكن علي (از خدا به خدا سفر مي‌كند و سير من اللَّهِ الي اللَّه دارد.)

درياي موّاج علم علي عليه السلام

ايماني كه اشاره شد مبتني بر معرفت و علم است. اگر علم و معرفت نباشد، ايمان، تقليدي و بر اساس عادت است و طبعاً جايگاه و رتبه والايي نخواهد يافت، يعني عميق و دقيق نيست.

شخصيت ابن عباس مورد قبول اهل سنّت و شيعيان است و به او مي‌گويند: «حِبر الاُمّة» و «ربّاني هذهِ الاُمَّه» و چنين القابي را پيرامون او مي‌بينيم.

عبداللَّه بن عباس مي‌گويد:

فخرج بي الي البقيع و قال: اقرأ يا ابن عباس فقرأت: بسم اللّه الرحمن الرحيم، فتكلم في أسرار الباء الي بزوغ الفجر.

«أَخَذَ بِيدِي عَلِي في ليلة المقمرة فَخَرَجَ و قال: اقرأ يا عبداللَّه! بي اِلي البقيع بعد العشاء فقرأت «بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيم» فتكلّم في اسرار الباء الي بزوغ الفجر و قال لي: قم يابن عباس! الي منزلك. فَتَأَهّب لفرضكَ!

فَقُمْتُ و قَد وعيت ما قال ثم تفكرت فاِذا علمي بالقرآن و عِلْمُ اصحاب محمّد في علم عَلي ليس الاّ كالقراره في المسعنجر)».(11)

در يك شب مهتابي و خاص اميرالمؤمنين مرا همراه خود به صحرا برد؟ مرا به انتهاي بقيع برد و بعد از نماز عشاء و بعد از اينكه مهتاب برآمده بود. به من گفت چيزي بخوان، شروع به قرائت قرآن كردم به مجرّد آنكه «بسم‌اللَّه» را گفتم، گفت بايست. آنگاه در «باء» بسم‌اللَّه تا نزديكي فجر براي من سخن گفت، سپس خطاب كرد كه ابن عباس به خانه‌ات برگرد و براي نماز صبح خودت را آماده كن.