کتابخانه بالقرآن

بانک غدیر صفحه 4391

صفحه 4391

آنگاه به حلقه عبوديت و بندگي اختياري درمي‌آيند؛ البته نه تسخيري و قهري بلكه به ميل و اراده خويش طوق طاعت خداوند را بر گردن مي‌افكنند و آنگاه از ديگر انسانها پيشي مي‌گيرند و گامي به سوي كمال فراتر مي‌نهند و در نهايت، رتبه و جايگاه برتري مي‌يابند و از همين‌جا، مرتبه تفاضل و برتري انسانها آغاز مي‌شود. همان‌جا كه «أَجِيبُوا داعِي اللَّهِ» دعوت خداوند را اجابت و لبّيك مي‌گويند و با اين پذيرش و فرمانبري به جرگه صالحان و بندگان دوست مي‌پيوندند.

در ميان اين مؤمنان نيز همان‌گونه كه خداوند سبحان خود بارها و به انحاء مختلف در كلام خويش فرموده است، تمييز و تفاوت ايجاد مي‌شود.

خداوند در اين آيات اشاره به تفاوت و تمايز بندگان خويش دارد:

«… هَلْ يسْتَوِي الَّذِينَ يعْلَمُونَ وَ الَّذِينَ لا يعْلَمُونَ؟ …»(40)

«… آيا كساني كه مي‌دانند با كساني كه نمي‌دانند يكسانند؟ …»

«أَفَمَن كَانَ مُؤْمِناً كَمَن كَانَ فَاسِقاً لَا يسْتَوُونَ»(41)

«آيا كسي كه با ايمان باشد همچون كسي است كه فاسق است؟! نه، هرگز اين دو برابر نيستند.»

«أَمْ نَجْعَلُ الَّذِينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ كَالْمُفْسِدِينَ فِي الْأَرْضِ أَمْ نَجْعَلُ الْمُتَّقِينَ كَالْفُجَّارِ»(42)

«آيا كساني را كه ايمان آورده و كارهاي شايسته انجام داده‌اند همچون مفسدان در زمين قرار مي‌دهيم يا پرهيزكاران را همچون فاجران؟»

آيا كسي كه به سلك تقواي الهي پيوسته است با ديگري كه از اين حلقه مستانه رابطه را گسسته و از سرخوشي آن بي‌نصيب و محروم است، يكسان است؟ آيا كساني كه ايمان در جانشان نشسته و كردار و گفتارشان در مجراي عمل صالح است با آنها كه در زمين فساد مي‌كنند اصلاً مي‌توانند يكسان و برابر باشند؟ آيا بايد بر سر سفره كرامت دوست بهره‌مندي و نصيب اينان يكسان باشد؟