کتابخانه بالقرآن

بانک غدیر صفحه 4486

صفحه 4486

پيوند انسان تاريخ حماسه، با حق، در همين نگهداشت و مرزباني است. و نقاط اوج «نظري» اين واقعيت، آنجاست كه آفتاب‌هاي شناساندن اين حماسه و دفاع طلوع مي‌كنند و حاصل مواريث را در اين شناساندن گرد مي‌آورند و در معرض توده‌ها قرار مي‌دهند و در درون واقعيت سازي، راه مي‌شكافند، با مشعلي بردوش، چونان: «الغدير» و درفشي خونين برفراز كرده، چونان: «شهداء الفضيلة».

چنانكه نقاط اوج «علمي» اين واقعيت، آنجاست كه آفتايهاي شناساندن اين حماسه و دفاع طلوع مي‌كند و حاصل مواريث را در اين شناساندن، با عمل، نشان مي‌دهند و در معرض توده‌هاي برمي‌آورند، و براي تطهير زمان و تصحيح جامعه و تهذيب رهبري و ايجاد خشم مقدس به پا مي‌خيزند؛ ولو بلغ ما بلغ، مانند پساوند

[صفحه 23]

بيت النبي … [3].

و هنگامي كه اين دو نقطه اوج درهم آميخت، همان خواهد بود كه از آن، به «حماسه جاويد» تعبير مي‌كنيم. و اين ملتقاي حماسي، در هر قلهاي از تاريخ، تنفسگاه عظيم انسان بوده است؛ و مثالي بوده است از حيويت حق، كه اگر همين نبود، همه زندگي پيكري بود و مردار و كائني بود ناحق. اگر از گذشته‌ها بخواهيم براي اين التقا، مثال بياوريم، مي‌توان تعاليم امام سجاد (صحيفه) را در نظر آورد همراه پيكر خونين زيد بر سردار، در كناسه كوفه، يا سخنراني خرد كنده حضرت زينب را در مجلس يزيد، همراه سر مطهر امام حسين، در طشت طلا، در همان مجلس.

و چون حق، چونان يك واحد سيال، در انسان و طبيعت ساري است و اگر در قلمروزيست عيني يا ذهني انسان پايمان شد، در طبيعت نيز مي‌پژمرد در اين هنگام، كسي كه به ياري حق با پا مي‌خيزد، همه ارجمندي‌ها با اوست. او براي دفاع از انسان و طبيعت برخاسته است؛ او بر خاسته است تا نه انسان دليل باشد و نه طبيعت پژمان.

پس براستي، درفش حماسه و بهار حقيقي اوست.

و در حقيقت، در كائن وحداني (يگانه) عالم،

اگر يك ذره را برگيري از جاي

خلل يابد همه عالم سراپاي