کتابخانه بالقرآن

بانک غدیر صفحه 4492

صفحه 4492

و چون توجه كنيم كه قصد اصلي حضرت زهرا از اين سخنراني، دفاع از خلافت علي و وصيت پيغمبر در مورد خلافت و نشر فلسفه سياسي اسلام و تاييد حق اجتماعي و ديني مسلمين و تصحيح شكل حكومت بوده است، به اين نكته خوب پي مي‌بريم، كه اينهمه، يعني نشر دين خدا و عمل صادقانه به احكام آن، و ابلاغ دين به اقوام و ملل گيتي، همواره در پرتو رهبري كسي ميسر است كه وجودش، از هر حيث، دنباله و امتداد وجود پيامبر باشد، و با همه ملكات پيامبر پرورش يافته باشد، و از كودكي در دامان پيامبر بزرگ شده باشد، و لحظهاي انحراف در رور و جسم و زندگيش راه نيافته باشد، و بت نپرستيده باشد، و گناه نكرده باشد، و جاهليت در زندگي او راه نداشته باشد، و از همه مهمتر، او نيز چون خود پيامبر، از مجموعه اين رسالت آگاه باشد، و به مجموعه اين رسالت مومن باشد، و به خود و مسووليت‌هاي خود علم و اعتقاد داشته باشد [14].

[صفحه 30]

و همه مي‌دانند كه چنين فردي در اسلام، با اين مشخصات، به تصديق تمام فرق اسلام، بلكه ديگر بيگانگان آگاه از تاريخ اسلام، جز علي بن ابيطالب، كسي نبوده است. اين بود كه پيامبر، به دستور خدا، او را براي ادامه رسالت‌هاي اسلام و دنباله گيري دقيق كليت اقدام‌هاي خود، و تشكيل «مدينه غدير»، يعني نشرنهايي و قدرتمندانه و در عين حال بر پايه عدل و رافت اسلام بارها و بارها و از جمله در روز غدير تعيين كرد، اما به گفته ولتر فيلسوف معروف فرانسوي:

آخرين اراده محمد انجام نشد، او علي را (به جانشيني خود) منصوب كرده بود … [15].

[صفحه 31]

نيز بايد به اين اصل بسياري مهم، در شرايع و اديان الهي توجه كرد. و آن، اصل وصايت است كه انبياء گذشته همه، جانشين (وصّي) داشته‌اند و به دستور وحي، به اصل وصايت (تعيين وصي) عمل كرده‌اند. اين موضوع در قرآن كريم، در شرح حال پيامبران، بارها ياد شده است. از طرف ديگر در قرآن تصريح شده است كه سنت خدايي، «تبديل» و «تحويل» و دگرگوني بردار نيست. بنابراين، پيامبر ما نيز بايد مانند آن پيامبران، به دستور وحي، به اصل وصايت عمل كند و وصي (جانشين) خويش را در امت معرفي نمايد، تا به سنت غير قابل تبديل الهي عمل شده باشد. پيامبر اكرم، به اقتضاي پيامبري و به امر خدايي چنين كرد، و جز اين هم نمي‌توانست.باشد (ولن تجد لسنة الله تبديلا).

[صفحه 31]

مي‌نگرد كه پايه‌ي اصلي تشيع (قائل بودن به لزوم وصي براي پيامبر و تعيين آن از طرف پايه اصلي تشيع خدا، به وسيله پيامبر)، براساس خود قرآن و زندگي پيامبر مذكور در قرآن قرار دارد، و ريشه‌هاي اين عقيده، در زمينه‌هاي وحي خدايي و من و اصل دين فرو رفته است، و از خود پيامبر و قرآن وسنت صحيح برخاسته و نشات يافته است. در واقع، اگر خود اسلام، ريشه اش در قرآن است و سنت صحيح، تشيع نيز چنين است. و با اين دقت، معلوم مي‌شود كه كلمه «تشيع»، كلمه‌اي است مترادف با اسلام و نه جز اين. پس نه مسلكي است بعد پيدا شده، و نه ديني است ساخته شده به دست فلان نژاد،و نه «چهره ايراني اسلام»، و نه ديني كه ايرانيان آن را پديد آورده باشند، و نه لفافه‌اي كه طبقات خاصي صرفاً براي مقاصد خويش از آن استفاده كرده باشند. اين قضاوت‌ها همه و همه، اشتباه محض است و دور است از واقعيت و حقيقت و مايه ضلالت ذهن ديني جامعه است و اجحاف است برحق. در روزگار گذشته سياسيت دراره خلافت اموي و عباسي و برخي قدرت‌هاي ديگر باعث پراكندن اين گونه سخنان‌مي‌شد. دردوران اخير، برخي از مستشرقين- كه كم و كيف كارهاشان بر صاحب نظران و متاملان پوشيده نيست- براي ايجاد

[صفحه 32]