کتابخانه بالقرآن

بانک غدیر صفحه 4493

صفحه 4493

تشتّت در ميان ملل اسلام و ترويج بي ايماني و نشر تفرقه ذهني در ميان مسلمين، امثال اين خلاف واقعها و دروغ‌ها را گفتند و نوشتند. سپس برخي نا آگاه و نامتخصص در اسلام و تاريخ و كلام و حديث و تفسير اسلامي، يا آگاه ولي مغرض، اين سخنان را بازگو كردند و در كتابهاي خود نوشتند و در كلاس‌هاي درس گفتند. با اين همه، هيچ گاه، در طول زندگي انسان، حق پوشيده نمانده است و پوشيده نيست. و اين است كه با آن همه ستم و حق پوشي و اجحافي كه شده است، بازمي‌نگريم كه از ميان خود اهل سنت، صدها دانشمند و مورخ و حافظ حديث و مفسر قرآن و متكلم (مجتهد در عقايد) و حتي اديب و لغوي، پايه‌هاي اصلي تشيّع را مي‌شناسند و حديث غدير را روايت مي‌كنند و در كتب خويش مي‌نويسند. و محمد بن جرير طبري، مورخ و مفسرسني معروف (م 310)، با اينكه در كتاب تاريخ بزرگ خود، جريان آخرين حج پيامبر (حجّة الوداع) را كه همه جزئيات آن براي مسلمانان اهميت بسيار دارد، ناقص ذكر مي‌كند، يعني دنباله واقعه را از آخرين روزهايي كه پيامبر اكرم «ص» در مكه است رها مي‌كند و در مورد شرح بازشگت پيامبر تا مدينه خاموش مي‌شود، [16] تا مبادا كار به ذكر «واقعه غدير» بكشد، [17] با اين همه، پس از مدتها، به عنوان يك حافظ حديث و فقيه و مورخ مسلمان، بر كتمان واقعه ديني آرام نمي‌يابد و كتابي مستقل به نام «الولاية في طرق حديث الغدير» درباره اين ماجراي

[صفحه 33]

مهم اسلامي و اسناد حديث آن تاليف مي‌كند. مللك الشعرا بهار، درباره اين تاليف طبري مي‌گويد:

بي اندازه از تهمت رفض بيم داشته است. معذلك روزي مي‌شنود كه مردي از شيوخ اهل سنت برضد حديث «غدير خم» در فضيلت علي بن ابيطالب، عليه السلام، سخن مي‌گويد. محمد بن جرير عليرغم وي مجلس درسي در تاييد و اثبات «غدير خم» برپا كرد، و كتابي در فضايل علي (ع)، آغاز نمود، ولي هنوز آن كتاب تمام نشده مقتضي ديد كتابي هم در فضايل شيخين بنويسد، و آن را در دست داشت كه باز ناچار شد تا كتابي هم در فضيلت عباس، جد بني العباس، تحرير كند. نتيجه اين شد كه هر سه كتاب ناتمام ماند. [18].

مي‌بينيد كه اين مورخ نيز چون مي‌رود يك سخن حق بگويد و تدارك مافات كند، بايد چه چيزهاي ديگر بگويد و به چه روزها بنشيند؟!

باري طبري، در كتاب نامبرده، حديث غدير را از فزون بر70 تن از اصحاب پيغمبر روايت مي‌كند، كه چندين مرتبه بالاتر از حد «تواتُر» (صدور و ثبوت قطعي) است. و حديث را آنچنان به دقت و تفصيل نقل مي‌كند كه از جمله ديده مي‌شود كه پيامبر «ص»، در همان روز (روز 18 ماه ذيحجه سال10 هجري) و همان خطبه، بجز تعيين موكد و صريح علي بن ابيطالب براي وصايت و خلافت، به ديگر ائمه طاهرين نيز اشاره مي‌كند، و اطاعت آنان را، در روزگار آنان، بر همه امت فرض مي‌شمارد، و حتي نام «مهدي» را نيز بر زبان مي‌آورد. [19].

[صفحه 34]

نيز حافظ [20] ابوالفرج بن جوزي حنبلي (م 597) مي‌گويد:

علماي تاريخ و سيره [21] اجماع كرده‌اند كه واقعه غدير، پس از بازگشت پيامبر «ص» از حجة الوداع اتفاق افتاده است، در روز 18 ذيحجه، و در آن روز، از اصحاب و اعراب و ساكنان حومه مدينه و مكه،120000 تن جمعيت با پيامبر بودند. و اينان كساني بودند كه با او در «حجة الوداع» شركت كرده بودند، و حديث غدير را از او شنيدند. و شاعران در اين باره اشعار بسيار سرودند. [22].

نيز ضياء الدين مقبلي (م 1108) مي‌گويد: