کتابخانه بالقرآن

بانک غدیر صفحه 4564

صفحه 4564

اگر اين مسئله فهم شود، دست برادري دو برادر سني و شيعي زودتر به سوي هم دراز مي‌شود. اگر اين مسئله فهم شود، ديگر شرطه‌ي سعودي با آن حالت وحشتناك به زائر و حاجي شيعي نمي‌نگرد، و ديگر فضاي حرمين (مكه و مدينه) كه بايد پر باشد از محمد و آل محمد، اينگونه نخواهد بود كه اكنون هست. و البته اين در وقتي خواهد بود كه قضات و فقهاي حجاز براي دريافت حقيقت، سينه‌ي خويش باز كنند و به عوام- كه پيروي از آنان را دين خود مي‌دانند- در فهم حقيقت كمك رسانند، نه اينكه …

پس از اين تذكر، يادآور مي‌شويم كه بعد از دو شاخه شدن مسلمين، ايادي

[صفحه 158]

بسيار، از جمله يهود و نصاري، در طول تاريخ اسلام، براي تجزيه و تفرقه‌ي هرچه بيشتر نيروي اجتماعي و سياسي اسلام كوشيده‌اند، پس نبايد بدان دامن زنيم. اما روشن بودن مطلب، براي حفظ تفاهم- لازم است. از اين رو، با كمال مراعات، به چگونگي نخستين جريانها اشاره‌اي مي‌كنم. و اين اشاره مربوط است به اصل دو شاخه شدن مسلمانان. اكنون بر پايه‌ي استناد به مآخذ تاريخي و حديثي و تفسيري مورد قبول اهل سنت، و تأليفات خود اين برادران، به عرض مي‌رسانم كه در واقع اين دو شاخگي را اهل سقيفه باعث شدند، يعني جرياني كه پس از فوت پيامبر پديد آمد، نه پيروان غدير، يعني واقعه‌اي كه در حضور پيامبر و به امر او برگذار گرديد، و هم به امر او و در حضور او مردم با علي بيعت كردند. بنابراين، مسئله تمام بود و تكليف مسلمين براي ابد روشن.

باري، حقيقت اين است كه پس از رحلت پيامبر، رفتار درست و ديني و اسلامي آن بود كه سر سوزني از دستورات و سفارشهاي مكرر باني اسلام تخطي نكنند و هرچه را او گفته است- مخصوصا درباره‌ي مسئله‌ي رهبري، در حالي كه سرپرست رفته و وضع اسلام حساستر شده است- ملاك عمل قرار دهند، تا اسلام جوان تجزيه نپذيرد و نيروهاي نوپاي آن سستي نگيرد.

بر طبق اين اصل، و به طور طبيعي و به عنوان ادامه دادن به همان روش زمان حيات پيامبر، يعني پيروي از او- نه ايجاد جرياني تازه و بدعت گذاري در اسلام- و خلاصه بر طبق دستورات فراوان پيامبر و هم شايستگيهاي اسلامي علي «ع» و مخصوصا به علت گوش فرا دادن به فرمان آيه‌ي «تبليغ» و نص مؤكد پيامبر در واقعه‌ي «غدير»، گروهي پي علي را رها نكردند و از او منفك نشدند و همواره وفاداري به پيامبر و عمل به گفته‌هاي او را از دست نهشتند. اينان به نام «شيعه» ناميده شدند.

لازم است بگوييم كه اين نام را خود پيامبر به آنان داد و اصولا، اطلاق كلمه‌ي

[صفحه 159]

«شيعه»، در تاريخ اسلام، بر پيروان و دوستان علي بن ابيطالب، نخستين بار به وسيله‌ي خود پيامبر اكرم صورت گرفته و بر زبان پيشوا رفته است، يعني در زمان حيات پيامبر و پيش از پديد آمدن هر جماعت و فرقه‌اي. ممكن است در اينجا، خوانندگان جوان، يا كساني كه در اين‌باره مطالعه ندارند، يا مطالعه‌ي كافي ندارند و مآخذ موثق و دست اول را ملاحظه نكرده‌اند به شگفتي افتند كه چطور؟ و اگر چينين است چرا در طول تاريخ خون صدها تن شيعه ريخته شده است كه اينان بدعت گذراند، و چطور عده‌اي از مستشرقين يا ديگراني كه متأسفانه معلوماتشان را درباره‌ي اسلام از آنان مي‌گيرند، يا اصولا درباره‌ي اسلام معلوماتي كه معلومات باشد ندارند، چيز ديگري مي‌گويند، و مثلا مي‌گويند مذهب شيعه را ايرانيان به وجود آوردند، يا مي‌گويند: تشيع، اسلام ايراني شده است، [166] يا مي‌گويند: مذهب شيعه لفافه‌اي است براي … آري همين سخنان ناحق و نارواست كه مرا و امثال مرا وا مي‌دارد تا وارد اين بحثهاي حساس شويم. و با همه‌ي حرمتي كه به آرمان عزيز وحدت اسلامي ميگذاريم،گاه گاه، حتي به تحليل حوادث صدر اسلام و جرياناتي امثال جريان سقيفه بپردازيم. اميدوارم برادران اهل سنت ما نرنجند و به ما حق بدهند. چون

[صفحه 160]