کتابخانه بالقرآن

بانک غدیر صفحه 4640

صفحه 4640

مؤلف «الهدي الي دين المصطفي»

مؤلف «الامام الصادق و المذاهب الاربعه»

مؤلف «صلح الحسن»

و همانندان ايشان، و هم روشن شدن غفلت زدگي و مسئوليت ناشناسي ديگران،

[صفحه 270]

و هم نشان دادن اينكه ما در مورد مراقبت بر نشريات جهان درباره‌ي اسلام و گستردن دايره‌ي انتشارات استاذ مذهبي و بردن روح تشيع در ميان خلقهاي گيتي، چه كوتاهيها كرده‌ايم، سخن دكتر عبدالجواد فلاطوري را نقل مي‌كنم:

اگر محض امتحان، تمام كتب و مقالاتي را كه در 25 ساله‌ي اخير به زبانهاي مختلف غربي درباره‌ي اسلام و ممالك اسلامي منتشر شده از نظر بگذرانيم و شماره كنيم (اينجانب اين كار بر اساس مجله‌ي معروف Abestracta Islamica از سال 1943 به بعد انجام داده‌ام)، به سادگي به اين نكته بر مي‌خوريم كه از بين هر صد نوشته‌اي كه درباره‌ي اسلام ديده مي‌شود، فقط دو عدد به غير اهل سنت و جماعت مربوط است. و از اين مقدار اندك نيز تازه از بين هر هفت نوشته، يك كتاب يا يك مقاله به شيعه‌ي اثناعشري اختصاص يافته، يعني تقريبا از هر 350 كتاب و مقاله، يك عدد به شيعه‌ي دوازده امامي ارتباط دارد، كه بسيار كمتر از نوشته‌هايي است كه درباره‌ي شيعيان زيدي و اسماعيلي مشاهده مي‌شود.

علت اين امر هر چه باشد، فعلا مورد بحث نيست. آنچه براي ما مهم است قضاوتهايي است (غلط) كه در اين نوشته‌ها درباره‌ي شيعه ديده مي‌شود. از قبيل: شيعه فرقه‌ي سياسي بيش نيست، شيعه پيرو معتزله است، شيعه فكر توارث سلطنتي قديم ايران را درباره‌ي فرزندان پيغمبر «ص» اجرا نموده و به جاي توارث قدرت سلطنت توارث نيروي معنوي امامت را قائل گشته، شيعه معتقد به تحريف قرآن است،شيعه امامان خود را هم رديف و برابر با پيمغبر اسلام مي‌داند شيعه تحت تأثير فكر مسيحيت قائل به قرباني فرد مقدسي (منظور امام سوم «ع» است) براي نجات دادن امت از گناهان خود مي‌باشد، و بالأخره شيعه يك نوع فرقه‌ي صوفي منش تخيلاتي است. اين قضاوتها هنوز هم رايج است، و حتي در دايرةالمعارف اسلامي مشاهده

[صفحه 271]

مي‌شود … [250].